به گزارش ایسنا، ابزارهای
هوش مصنوعی به سرعت در حال تغییر روش پژوهش و تولید محتوای علمی هستند؛ از پایاننامهها گرفته تا رسالههای دانشگاهی. این ابزارها فرصتهای جدیدی را برای پژوهشگران فراهم میکنند، اما همزمان پرسشهای مهمی درباره اصالت آثار علمی و میزان استفاده صحیح از آنها مطرح شده است. حالا سوال اصلی این است که استفاده از
هوش مصنوعی در تهیه پایاننامه یا رساله تا چه حد قابل قبول است و اگر از آن به درستی استفاده نشود، چه سرنوشتی در انتظار دانشجو و اثر علمی او خواهد بود؟
محمد حسنزاده، متخصص علمسنجی و رئیس پژوهشگاه علوم و
فناوری اطلاعات ایران (ایرانداک)، معتقد است که هوش مصنوعی باید صرفاً به عنوان ابزار و دستیار پژوهشگر مورد استفاده قرار گیرد. او تاکید دارد که مسئولیت اصلی خلق و ارزیابی محتوای علمی همچنان بر عهده انسان است. حسنزاده همچنین بر ضرورت آموزش، نظارت دقیق و تدوین قوانین بازدارنده تأکید میکند. او پیشنهاد میدهد تا قوانینی وضع شود که در صورت اثبات استفاده از هوش مصنوعی در یک پایاننامه یا رساله، امکان ابطال آن وجود داشته باشد.
در این زمینه، حسنزاده به گسترش استفاده از هوش مصنوعی مولد اشاره کرد و گفت: هوش مصنوعی، بهویژه هوش مصنوعی مولد، یک دستاورد ارزشمند فناورانه است که حاصل تلاشهای دانشمندان و پژوهشگران در
دانشگاهها و پژوهشگاههاست. این
فناوری میتواند بسیاری از فعالیتهای پژوهشی را تسهیل کند. به عنوان مثال، اگر پژوهشگری بخواهد یک یا دو هزار صفحه مطلب را خلاصه کند، هوش مصنوعی میتواند در مدت کوتاهی خلاصهای ارائه دهد تا پژوهشگر متوجه شود موضوع برای او مفید است و آیا نیاز به مطالعه عمیقتر دارد یا خیر. همچنین، ابزارهای هوش مصنوعی میتوانند مجموعه بزرگی از یادداشتها را سازماندهی کرده و آنها را به قالبهای مختلف مانند نقشه ذهنی تبدیل کنند.
