گفت‌وگو با علی تیماجی، برادر شهیدان جنگ تحمیلی و سنگر خیابان

خانه‌های برخی به گذرگاه تاریخ تبدیل می‌شوند. منزل خانواده تیماجی در مشهد نمونه‌ای از این خانه‌هاست؛ سیر تاریخی این خانواده با مبارزات انقلابی پیش از انقلاب آغاز شد و پس از پیروزی، مجاهدت‌ها در سنگر خودکفایی، مسجدسازی، سازندگی و دفاع در جبهه‌های غرب و جنوب ادامه یافت. نخستین شهید خانواده، شهید جلال تیماجی، زودتر از برادرش جواد ربود و به دیدار معشوق رفت. در جنگ تحمیلی کنونی نیز این خانواده در سنگر خیابان مجاهدت کرد؛ پسر بزرگ خانواده پس از کمتر از 200 شب حضور در سنگر، بر اثر تصادف در حاشیه بولوار وکیل‌آباد به درجه رفیع شهادت نائل آمد و به برادر و امام شهیدش پیوست. در این گفتگو با علی تیماجی، برادر شهیدان تیماجی، به بررسی فعالیت‌های پدرش قبل از انقلاب می‌پردازیم. او در سیل قوچان، مواد غذایی خشک مانند تخم‌مرغ آب‌پز و نان را تهیه کرده و میان مردم توزیع می‌کرد. در دوران انقلاب، پدرش با دستور امام(ره)، او و برادر بزرگ‌ترش را برای تظاهرات به خیابان‌ها می‌آورد؛ گاهی مأموران آن‌ها را کتک می‌زدند، اما این کار هر روز تکرار می‌شد. در آن زمان، علی حدود 11 سال داشت و برادرزاده‌اش 13 ساله بود. پدرشان آن‌ها را به چهارراه شهدای کنونی که آن موقع «چهارراه نادری» نامیده می‌شد، نزدیک مسجد کرامت می‌برد؛ رهبر شهیدمان در آن مسجد امام جماعت بودند و خانواده تیماجی بارها پشت سر ایشان نماز خواندند.