او با طرح این سوال که آیا روزانه هزاران حکم قضایی صادر می‌شود که یکی از طرفین آن را ناحق می‌داند و اعتراض می‌کند؟ آیا همه آنها مرتکب لجن‌پراکنی و جرم می‌شوند؟ رئیس دستگاه قضا، طبق ماده 477 آئین دادرسی کیفری، ماهانه چندین حکم قضایی را خلاف بیّن شرع تشخیص می‌دهد و برای اعادهٔ دادرسی، آنها را به دیوان عالی کشور ارجاع می‌دهد. آیا تشخیص رئیس قوه در مورد مغایرت آشکار یک حکم قضایی با موازین شرعی باید لجن‌پراکنی علیه حکم قضایی تلقی شود؟
قضات نیز انسان هستند و ممکن است به دلایل مختلف، رأی اشتباهی صادر کنند. برخی از آنها دغدغهٔ عدالت ندارند و درگیر همان مفاسدی‌اند که برخی دیگر از کارمندان دستگاه‌های مختلف گرفتارند. نمونه‌ای روشن از این موضوع سعید مرتضوی است که در دوره‌ای بر جان و مال و آبروی مردم حاکم شد و نهایتاً عالی‌ترین مقام‌های کشور نیز او را فردی دروغگو معرفی و معزولش کردند.
متاسفانه در دورهٔ تصدی او، امکان نقد امن و آزاد احکامش با این منطق خبرگزاری تسنیم وجود نداشت، و این مسئله به او مصونیت آهنینی بخشید که خود را فعال‌مایشاء تصور کرد و عاقبت کار، به فاجعهٔ کهریزک ختم شد!
در حالی که بدتر از سعید مرتضوی هم هنوز وجود دارد، اما همان مصونیت‌های کاذب مانع از نقد احکام آنها توسط جامعهٔ حقوقدانان کشور می‌شود. این رویکرد نادرست باید اصلاح شود.