دونالد ترامپ در اظهارات اخیر خود مدعی شد که ایران به توانایی ساخت بمب اتمی بسیار نزدیک شده است. او معتقد است که سیاستهای دولت سابق و بهویژه توافق هستهای سال ۲۰۱۵ (برجام)، مسیر را برای تهران هموار کرد تا به این نقطه برسد. ترامپ در حالی این سخنان را بیان میکند که در فضای انتخاباتی آمریکا، تقابل با ایران همواره یکی از ابزارهای اصلی برای نمایش قدرت و سختگیری در سیاست خارجی است.
رویکرد ترامپ؛ از برجام تا فشار حداکثری
ترامپ برجام را «یک توافق فاجعهبار» میداند. او استدلال میکند که تزریق منابع مالی به ایران در قالب این توافق، به تهران اجازه داد تا نفوذ منطقهای خود را گسترش دهد و در نهایت، زیرساختهای لازم برای دستیابی به سلاح هستهای را تقویت کند. از نظر او، تنها راه مهار ایران، بازگشت به سیاست «فشار حداکثری» و تحریمهای گسترده است تا تهران مجبور شود وارد یک توافق جدید و سختگیرانهتر شود.
تضاد ادعاهای سیاسی با گزارشهای فنی
سخنان ترامپ با تحلیلهای بسیاری از کارشناسان نظامی و گزارشهای آژانس بینالمللی انرژی اتمی فاصله دارد. در حالی که ترامپ از «نزدیکی لحظهای» ایران به بمب میگوید، گزارشهای فنی بیشتر بر افزایش سطح غنیسازی اورانیوم متمرکز هستند تا لزوماً تولید یک کلاهک هستهای. این شکاف میان «لفاظیهای سیاسی» و «واقعیتهای میدانی» نشان میدهد که هدف ترامپ بیش از آنکه اطلاعرسانی فنی باشد، ایجاد فشار روانی و جلب توجه رایدهندگان است.
در تحلیل جزئیات ادعاهای او میتوان به محورهای زیر اشاره کرد:
- نقش برجام:ترامپ مدعی است برجام به جای مهار ایران، به آن اعتبار بخشید.
- سرعت پیشروی:او معتقد است ایران در سالهای اخیر با سرعت بیشتری به سمت سلاح هستهای حرکت کرده است.
- راهکار جایگزین:او تأکید دارد که تنها تحریمهای شدید میتواند تهران را متوقف کند.
این ادعاهای تکراری در حالی مطرح میشود که تنشها میان تهران و واشینگتن در سالهای اخیر به نقاط بحرانی رسیده و هرگونه اظهارنظر از سوی چهرههای سیاسی برجسته آمریکا، میتواند بر معادلات دیپلماتیک در منطقه تأثیر بگذارد. ترامپ با این روایتها، میکوشد خود را تنها کسی معرفی کند که توانست ایران را در تنگنا قرار دهد.