دونالد ترامپ در پاسخ به پرسش مستقیم خبرنگار فاکسنیوز درباره زمانبندی احتمالی یک حمله نظامی به ایران پیش از انتخابات، از ارائه پاسخ «بله» یا «خیر» اجتناب کرد. او راستیسنجی زمان را به متغیرهای سیاسی و امنیتی گره زد، اما در عین حال، بر این باور است که ضعف دولت فعلی آمریکا، فضای را برای جسارت بیشتر ایران باز کرده است.
استراتژی ابهام و بازدارندگی
ترامپ در این گفتگو تاکید کرد که در دوران ریاستجمهوریاش، ایران را با سیاست «فشار حداکثری» به زانو درآورده بود. او معتقد است تنها راه جلوگیری از جنگ، نمایش قدرت است، نه مذاکره از موضع ضعف. او به جای تعیین تاریخ برای هرگونه اقدام نظامی، بر این نکته متمرکز شد که ایران در صورت پیروزی او در انتخابات، با چالشهای بسیار جدیتری روبهرو خواهد شد.
این سیاست ابهام، بخشی از الگوی رفتاری ترامپ است تا طرف مقابل را در وضعیت تردید نگه دارد. او اشاره کرد که نمیخواهد وارد جنگهای گسترده و هزینهبر شود، اما در عین حال، آمادگی برای ضربات نقطهای و سریع را در صورت لزوم تأیید میکند.
محورهای اصلی دیدگاه ترامپ در مورد ایران
در تحلیل اظهارات وی در این مصاحبه، میتوان محورهای زیر را به عنوان اولویتهای او شناسایی کرد:
- بازگشت به فشار حداکثری:ترامپ بر لزوم بازگرداندن تمامی تحریمهای سختگیرانه برای خشک کردن منابع مالی تهران تاکید دارد.
- جلوگیری از تسلیحات هستهای:او هرگونه پیشروی ایران در برنامه هستهای را خط قرمز میداند و این موضوع را دلیل احتمالی هرگونه اقدام نظامی ذکر میکند.
- نقد رویکرد دیپلماتیک:وی تلاشهای فعلی برای مذاکره را بیثمر مینامد و معتقد است تنها زبان قدرت برای تهران قابل فهم است.
ترامپ در پایان این بخش از گفتگو، وضعیت خاورمیانه را بحرانی توصیف کرد و مدعی شد که اگر او در قدرت بود، هیچیک از تنشهای فعلی به این شکل گسترش نمییافت. او بر این باور است که انتخابات پیشرو، تعیینکننده این موضوع است که آیا آمریکا به مسیر دیپلماسی ناکارآمد ادامه میدهد یا دوباره به رویکرد سختگیرانه بازمیگردد.