نخستوزیر رژیم صهیونیستی در صحنهای قابل توجه، تریبون مجمع عمومی سازمان ملل را در اختیار گرفت؛ اما برخلاف تصورات معمول از این نشستها، مخاطبان او هر روز کمتر میشدند. خروج دستهجمعی نمایندگیهای مختلف از سالن، سخنرانی ۴۰ دقیقهای او را به یک تکگویی در برابر صندلیهای خالی تبدیل کرد.
انزوای دیپلماتیک در تریبون سازمان ملل
نتانیاهو پیش از آغاز سخنرانی وعده داده بود که «غافلگیریهایی» را مطرح میکند، اما در عمل، بیشتر زمان سخنرانی او صرف تکرار مواضع همیشگی کابینهاش از زمان آغاز جنگ در غزه شد. او در این مدت تلاش کرد از سیاستهای نظامی در نوار غزه و کرانه باختری دفاع کند و همزمان، انگشت اتهام خود را به سوی ایران، قطر، ترکیه و فرانسه گرفت.
بخش دیگری از پیامهای او، نه برای جامعه جهانی، بلکه برای افکار عمومی داخل سرزمینهای اشغالی طراحی شده بود تا در فضای داخلی خود جایگاهش را تثبیت کند.
ادعاهای متناقض با واقعیتهای میدانی
نتانیاهو در سخنرانی خود روایتهایی را درباره کمکهای بشردوستانه، حوادث هفتم اکتبر و وضعیت بیتلحم مطرح کرد تا مسئولیت شرایط بحرانی فلسطینیها را از دوش تلآویو بردارد. با این حال، بررسی دادههای سازمان ملل و اسناد رسمی نشان میدهد بسیاری از این ادعاها با واقعیتها در تعارض است.
تلاش برای کوچکنمایی خشونت شهرکنشینان
یکی از برجستهترین بخشهای سخنرانی او، تقلیل دادن خشونتهای سیستماتیک در کرانه باختری بود. او مدعی شد حملات شهرکنشینان را تنها گروه محدودی از جوانان (حدود ۱۵۰ نفر) انجام میدهند که اقداماتشان به سنگپرانی و قطع درختان زیتون محدود است و تعداد کشتهشدگان فلسطینی در این حملات تنها دو یا سه نفر است.
این روایت در برابر گزارشهای دفتر هماهنگی امور بشردوستانه سازمان ملل (OCHA) فرو میپاشد. دادههای این سازمان طی سالهای اخیر حاکی از موارد زیر است:
- افزایش مستمر و سیستماتیک حملات شهرکنشینان در کرانه باختری.
- ثبت تعداد بالای موارد قتل، مجروحیت و آوارگی فلسطینیها.
- تخریب گسترده اموال و زمینهای کشاورزی که فراتر از ادعاهای نتانیاهو است.
- رسیدن سطح حملات در سالهای اخیر به رکوردهای بیسابقه در مقایسه با دورههای گذشته.