مسعود پزشکیان در اظهاراتی درباره روند مذاکرات و تفاهمنامههای پیشین، تأکید کرد که ایالات متحده عامل اصلی از بین رفتن این دستاوردها بوده است. او معتقد است که عدم پایبندی واشینگتن به تعهداتش، هرگونه تلاش برای رسیدن به یک نقطه مشترک و پایدار را با دشواری جدی مواجه کرد.
تخریب اعتماد دیپلماتیک توسط واشینگتن
به باور پزشکیان، تفاهمنامهها نباید صرفاً روی کاغذ بمانند، بلکه باید بر پایه اعتماد متقابل پیش بروند. اما خروج یکجانبه آمریکا از توافقات و بازگرداندن تحریمها، این اعتماد را در سطح بینالمللی تخریب کرد. او استدلال میکند وقتی یک طرف قرارداد را بهصورت یکطرفه میپادارد، طرف مقابل نمیتواند بدون تضمینهای واقعی و ملموس، مسیر خود را ادامه دهد.
پیامدهای خروج از توافقات و فشار حداکثری
این رویکرد آمریکا تنها به یک تفاهمنامه محدود نشد، بلکه کل فضای مذاکراتی را تحت تأثیر قرار داد. بر اساس تحلیلهای مطرح شده در این سخنرانی، پیامدهای این رفتار را میتوان در موارد زیر خلاصه کرد:
- جایگزینی دیپلماسی با سیاست فشار حداکثری برای رسیدن به اهداف سیاسی.
- نادیده گرفتن تعهدات بینالمللی توسط دولتهای متوالی ایالات متحده.
- ایجاد فضای بیاعتمادی عمیق در میان تصمیمگیران سیاسی ایران نسبت به وعدههای واشینگتن.
پزشکیان معتقد است برای هرگونه پیشرفت در آینده، ابتدا باید پذیرفت که چه کسی باعث تخریب مسیر شده است. او تأکید کرد که دیپلماسی بدون پایبندی متقابل طرفین به نتیجهای پایدار نمیرسد و هرگونه توافق جدید نیازمند تغییر در رویکرد طرف مقابل است تا تکرار اشتباهات گذشته رخ ندهد.