شوقی افندی و مسیر رسیدن به قدرت
شوقی افندی که در برخی متون با نام «شوقی ربانی» شناخته میشود، نخستین کسی بود که عنوان «ولی امرالله» را برای رهبری جامعه بهائی به دست آورد. او اول مارس 1897 میلادی در شهر عکا (قلمرو دولت عثمانی) متولد شد. مادر او ضیائیه، دختر عبدالبهاء بود.
مسیر تحصیلی او از بیروت آغاز شد. شوقی افندی ابتدا در دانشگاه آمریکایی بیروت درس خواند و سپس برای تکمیلی تحصیلاتش راهی دانشگاه آکسفورد در انگلستان شد. اما با مرگ عبدالبهاء در سال 1921 میلادی، تحصیلات خود را در آکسفورد رها کرد و به حیفا بازگشت تا مسئولیت هدایت این جریان را بر عهده بگیرد.
جایگزینی جنجالی بر اساس وصیتنامه
انتقال قدرت به شوقی افندی بر اساس سندی به نام «الواح وصایا» صورت گرفت. او به عنوان سومین چهره در سلسله رهبری بهائیت، پس از بهاءالله و عبدالبهاء قرار گرفت. نکته قابل توجه در این جانشینی، نادیده گرفتن پدر او یعنی میرزا هادی شیرازی بود؛ چرا که عبدالبهاء در وصیت خود، مستقیماً شوقی افندی را به عنوان جانشین تعیین کرده بود.
این تغییر رهبری بدون تنش نبود. بخشی از بهائیان و برخی از اعضای خانواده بهاءالله و عبدالبهاء، پذیرش شوقی افندی را رد کردند. پیامد این مخالفتها برای بسیاری از افراد تلخ بود:
- تعدادی از مخالفان مستقیماً از جامعه بهائی طرد شدند.
- برخی دیگر به طور داوطلبانه از این جریان جدا شدند.
- تعدادی از جداشدگان بعدها خاطرات و نوشتههایی را درباره دوران حضورشان در بهائیت منتشر کردند.
بازه زمانی و تاثیرات اداری
شوقی افندی حدود 36 سال، از سال 1921 تا 1957 میلادی، سکان هدایت جامعه بهائی را در دست داشت. او از پدر نوه بهاءالله و از مادر نوه دختری عبدالبهاء بود. در طول این سه دهه، او تلاش کرد تا تشکیلات اداری بهائیت را سازماندهی کرده و ساختاری جدید برای اداره این جریان ایجاد کند.