تغییر پارادایم؛ از «منبع خطر» تا «شریک منطقهای»
سعیده میرضیایوف در هشتاد و یکمین نشست مجمع عمومی سازمان ملل صراحتاً اعلام کرد که رویکرد امنیتی و نگاه تهدیدمحور به افغانستان، راهکار موثری برای حل مشکلات این کشور نیست. او معتقد است برای دستیابی به زندگی صلحآمیز در افغانستان، باید به جای منزوی کردن، به مردم این کشور امید و اطمینان داد.
الگوی همکاری در آسیای مرکزی؛ مدلی برای کابل
رئیس اداره ریاست جمهوری ازبکستان اشاره کرد که کشورهای آسیای مرکزی توانستهاند مسیر خود را تغییر دهند. منطقهای که پیشتر با اختلافات مرزی، نزاع بر سر منابع آب و تنشهای داخلی شناخته میشد، اکنون به دلیل اراده سیاسی رهبران منطقه و ابتکارات شوکت میرضیایوف، وارد مرحلهای متفاوت از همزیستی شده است.
وی تأکید کرد که کشورهای آسیای مرکزی اکنون به جای دیدن یکدیگر به عنوان منبع تهدید، خود را شریک میبینند. به باور میرضیایوف، همین مدل مشارکتی باید در قبال افغانستان نیز پیاده شود تا ثبات پایدار در منطقه ایجاد گردد.
موضع ثابت تاشکند در برابر انزوای افغانستان
این سخنان در ادامه یک استراتژی بلندمدت و ثابت ازبکستان است. پیش از این، شوکت میرضیایوف، رئیسجمهور ازبکستان در سال ۲۰۲۳ در مجمع عمومی سازمان ملل هشدار داده بود که رها کردن دوباره افغانستان یک «اشتباه جدی» است. او در آن زمان تصریح کرد که نادیده گرفتن، منزوی کردن و اعمال تحریمها تنها فشار را بر مردم عادی افغانستان میافزاید و خواستار رویکردی انعطافپذیر و سازنده تحت رهبری سازمان ملل شد.
ازبکستان در سالهای اخیر بر محورهای زیر در سیاست خارجی خود تأکید کرده است:
- ادغام کامل افغانستان در همکاریهای منطقهای برای کاهش وابستگیهای متناقض.
- تثبیت جایگاه افغانستان به عنوان بخشی جداییناپذیر از آسیای مرکزی.
- تلاش برای برقراری صلح و آرامش در افغانستان، چرا که این موضوع نهتنها برای همسایگان، بلکه برای کل جهان اهمیت دارد.