تغییر مسیر اجباری؛ از کانال سوئز تا دماغه امید نیک
بحرانهای امنیتی در دریای سرخ، شرکت آرامکو و دیگر صادرکنندگان نفت عربستان را مجبور کرد مسیرهای سنتی حملونقل را رها کنند. نفتکشها اکنون برای رسیدن به بازارهای هدف در اروپا و آمریکا، مسیر طولانیتری را از اطراف آفریقا و از طریق «دماغه امید نیک» طی میکنند. این تغییر مسیر، کیلومترهای زیادی به سفرهای دریایی اضافه کرده و زمان رسیدن محمولهها را به طور قابلتوجهی افزایش داده است.
جهش هزینههای حملونقل و بیمه
افزایش هزینهها تنها به مصرف سوخت بیشتر مربوط نمیشود. نرخ کرایه کشتیها (Freight Rates) در مسیرهای جایگزین به دلیل تقاضای بالا و محدودیت ظرفیت، جهشی بیسابقه داشته است. برخی گزارشها حاکی از آن است که در مقاطعی، هزینههای حملونقل در مسیرهای خاص تا ۱۰ برابر افزایش یافته است. این تورم قیمتی در بخش لجستیک، مستقیماً بر هزینه نهایی صادرات نفت اثر میگذارد.
علاوه بر کرایه کشتی، هزینههای جانبی زیر نیز رشد چشمگیری داشتهاند:
- بیمهنامههای ریسک جنگ:افزایش شدید حقبیمه برای کشتیهایی که در نزدیکی مناطق متلاطم تردد میکنند یا مسیرهای طولانیتری را میپیمایند.
- هزینههای عملیاتی:افزایش دستمزد خدمه و هزینههای نگهداری به دلیل طولانی شدن مدت سفر.
- سوخت:مصرف حجم بسیار بیشتری از سوخت برای پیمودن مسیر دورودر دور آفریقا.
تاثیرات استراتژیک بر زنجیره تامین نفت
این وضعیت باعث شده تا زنجیره تامین نفت عربستان با چالشهای جدیدی روبرو شود. طولانی شدن زمان تحویل، مدیریت موجودی در انبارهای مقصد را دشوارتر کرده و فشار را بر سیستمهای لجستیکی آرامکو افزایش داده است. اگرچه قیمت جهانی نفت نوسان دارد، اما این هزینههای اضافی حملونقل، سودآوری خالص از هر بشکه نفت صادر شده در مسیرهای غربی را تحت تاثیر قرار میدهد.