صاحبخبر - روزنامه جوان در تحلیلی به موضوع پیشبینی پایان جنگ پرداخته و نوشته است: پرسش درباره سرنوشت نهایی جنگ، هرچند طبیعی است، اما افتادن در دام این پرسش و تلاش برای یافتن پاسخی قطعی، میتواند ویرانگر باشد. امید در روزهای جنگ، نه از دانستن آینده، بلکه از خوب زیستن در دل آیندهای نامعلوم به دست میآید.
آینده نامعلوم و امید
بیخبری از آینده لزوماً خبر بدی نیست. بسیاری از گشایشهای تاریخی از دل آیندهای پیشبینیناپذیر پدید آمدهاند. علاوه بر تجربیات ملتهای دیگر، باورهای دینی و توسل به "انجام وظیفه به قصد تقرب"، آرامشبخش است. برای باورمندان، آنچه آرامش میآورد، دانستن وظیفه امروز است، نه پیشبینی قطعی آینده. همین نامعلومی آینده است که امید را زنده نگه میدارد. اگر پایان جنگ از پیش معلوم بود، تصمیمها، تدبیرها و فداکاریها معنای خود را از دست میدادند.
ناتوانی در پیشبینی قطعی
ذهن انسان تحمل ابهام را ندارد و در شرایط بحرانی، روایتهای ساده و پیشبینیهای قطعی را بدون شواهد کافی میپذیرد. تحمل یک یقین نادرست برای بسیاری آسانتر از زیستن با عدمقطعیت است. اما هیچکس، حتی افراد مطلع، نمیتواند با قطعیت بگوید آینده چه خواهد شد. پیشبینی قطعی در مسائل انسانی، کاری علمی نیست زیرا شاخصهای تأثیرگذار بیشمار و غیرقابل محاسبهاند. تنها میتوان با احتمال سخن گفت و احتمال برخی رخدادها را بیشتر دانست.
پیچیدگی جنگ و هزاران متغیر
ما نسبت به سیستمهای پیچیده، ناتوان و نادانیم. سرنوشت جنگی که برخلاف برخی جنگهای قبلی آمریکا، تمامی جهان را درگیر کرده است، با واکاوی یک یا چند وجه آن نیز قابل پیشبینی نیست. آینده این جنگ با هزاران متغیر گره خورده است. برخی این روزها مسئله چین را مطرح میکنند و جنگ ترامپ با ایران را در ذیل جنگ آینده و پنهان آمریکا با چین میبرند. برخی دیگر آن را به تصمیمات پشت درهای کرملین میرسانند. در پنج ماه اخیر، مواردی چون انتخابات کنگره، قیمت نفت، خطاهای استراتژیک نظامیان و سیاستمداران، مسائل داخلی اقتصاد و خیانت دوستان راهبردی نیز شنیده شده است.