کابل‌های زیردریایی: ستون فقرات اینترنت جهانی

به گزارش ایسنا و زومیت، کابل‌های زیردریایی نقش حیاتی در انتقال داده‌های بین‌المللی ایفا می‌کنند. این کابل‌ها با ظرفیت بسیار بالا، سرعت گزاف، تأخیر کم و هزینه مناسب، به ترانسفر اطلاعات بین قاره‌ها می‌پردازند. در حال حاضر بیش از 500 سامانه‌ی کابل زیردریایی در سراسر جهان فعال هستند که مجموعاً حدود 1.4 میلیون کیلومتر طول دارند. این شبکه در حال گسترش است؛ پیش‌بینی می‌شود ظرفیت بین‌المللی اینترنت تا سال 2025 به 1,835 ترابیت بر ثانیه برسد. چرا ماهواره‌ها نتوانستند جایگزین کابل شوند؟ اگرچه ماهواره‌ها برای اتصال مناطق دورافتاده و ایجاد مسیرهای پشتیبان بسیار مهم هستند، اما هنوز نمی‌توانند حجم عظیم داده‌های بین قاره‌ای را با کارایی کابل‌ها منتقل کنند. کابل فیبر نوری قادر است حجم بیشتری از داده را با تأخیر کمتر جابه‌جا کند. بنابراین، سرویس‌هایی مانند رایانش ابری، تراکنش‌های مالی و ارتباطات دولتی به شدت به این زیرساخت وابسته هستند. این کابل‌ها صرفاً رشته‌ای از فیبر نیستند؛ آن‌ها مجموعه‌ای پیچیده از فناوری هستند که برای محافظت از فیبرها در برابر فشار، خوردگی و عوامل انسانی و دریایی طراحی شده‌اند. تجهیزات تقویت‌کننده‌ی سیگنال نیز در طول مسیر نصب می‌شوند تا داده بتواند مسافت‌های بسیار طولانی را با کیفیت حفظ کند. ساختن یک کابل زیردریایی جدید می‌تواند بیش از دو سال زمان ببرد. با این حال، قرارگیری این کابل‌ها در اعماق اقیانوس لزوماً به معنای ایمنی نیست. ماهیگیری، لنگر انداختن کشتی‌ها، فعالیت‌های کف دریا، زمین‌لرزه‌ها و فرسودگی می‌توانند به آن‌ها آسیب برسانند. به طور متوسط، هر سال بیش از 200 اختلال در کابل‌های زیردریایی گزارش می‌شود؛ 86 درصد از این خرابی‌ها ناشی از فعالیت‌های انسانی مانند ماهیگیری و لنگر انداختن کشتی‌ها است.