سختی‌های «بانوی چینی»

خبرنگار ایسنا گزارش داد که وانگ، نویسنده این خبر، روایت می‌کند که پسری که داشت، وقتی سه‌ساله بود، اغلب می‌گفت قلبش زخم دارد. دلایل این زخم قلبی متفاوت بودند؛ از عدم تمایل دوستش به صمیمیت گرفته تا دیدن او که شاهکار هنری‌اش را در سطل آشغال انداخته بود و نوشته بود: «موزهایمان تمام شده است». این رویدادها، از نگاه کودک سه‌ساله، بسیار مهم و حیاتی بودند. او هرگز اغراق نمی‌کرد یا نمایش راه نمی‌انداخت؛ بلکه واقعاً ترجمه می‌کرد. در زبان ماندارین، واژه «غمگین» از ترکیب دو نویسه «زخم» (伤) و «قلب» (心) ساخته شده است. وانگ پیش از داشتن فرزند، به زبان ماندارین که در سینسیناتی به‌دنیا آمد و بزرگ شد، با آن شیفته‌ کلمات و دنیای نوشتار شده بود. او تصمیم گرفت پسری دوزبانه پرورش دهد؛ نه تنها به خاطر مزیت احتمالی دانستن زبان ماندارین در آینده، بلکه برای حفظ پیوند او با میراث خود. والدین و خویشاوندانش به زبان انگلیسی مسلط بودند و وانگ خودش هم به انگلیسی فکر می‌کرد و نوشت. او از دوران دبیرستان به طور منظم به زبان ماندارین صحبت نمی‌کرد و هنگام صحبت با پسرش، مجبور بود افکار انگلیسی‌اش را ترجمه کند؛ حتی هنگام خواندن کتاب برای او. پیدا کردن کتاب‌های کودکانه با آوانگاری پین یین انگلیسی - چینی ‌شده‌ ماندارین دشوار است.

روایت یک مادر دوزبانه

این تجربه نشان می‌دهد که والدین چگونه تلاش می‌کنند تا زبان و فرهنگ را به فرزندان خود منتقل کنند، حتی اگر خودشان در این زمینه تخصص نداشته باشند.

• واژه «غمگین» در ماندارین از ترکیب «زخم» (伤) و «قلب» (心) ساخته شده است.
• وانگ در سینسیناتی متولد شد و بزرگ شد، زمانی که انگلیسی زبان اصلی‌اش بود.
• او پسری دوزبانه پرورش داد تا پیوند او با میراث خود حفظ شود.