ادای احترام به یدالله بهزاد کرمانشاهی، شاعر حماسی معاصر

استاد یدالله بهزاد کرمانشاهی، یکی از برجسته‌ترین شاعران معاصر ایران و از پیشوایان قصیده سرایی، در سال‌های اخیر درگذشت. این شاعر گران‌قدر با اشعار حماسی و الهام‌بخش خود، نقش مهمی در تقویت روحیه دفاع مقدس ایفا کرد و جوانان کرمانشاه و کردستان را به سوی میدان جنگ سوق داد. او در دوران جنگ تحمیلی، با سرودن اشعاری پرشور، دل‌های بسیاری را به عشق وطن و دفاع از ارزش‌ها روشن کرد. بهزاد، شاعری از اقلیم استغنا بود؛ دانشی که او را قادر می‌ساخت تا با نگاهی بلند و بی‌اعتنایی به ثروت دنیوی، جهانی نو خلق کند. این جهان جدید بر پایه علم، اخلاق و فضائل دیگر بنا شده بود و در آن احترام مردم برای فرمانروایان، رشک پادشاهان را برمی‌انگیخت. در این دوران، نام‌های بزرگان ادبی چون فردوسی، عطار، سعدی، مولانا، حافظ، بیدل و نیما همچون ستارگانی در آسمان فرهنگ ایرانی می‌درخشیدند. نگارنده این سطور، نخستین بار نام بهزاد را در اواسط دهه 60 از زبان دکتر فرهاد طهماسبی شنید و با غزل‌های او آشنا شد که به خوبی با مضمون این نوشته همخوانی دارد: 'چو به خانه‌ام بیایی و به خوانِ من نیایی / به که گفت می‌توانم که تو مهربان مایی؟'. به یاد شاعر حماسی کرمانشاهی، شاعر معاصر ایران را گرامی می‌داریم.