رامین رضاییان در گفتگو با بازیکنان تیم ملی نوجوانان، مسیر دشوار رسیدن به سطح اول فوتبال را برای آنها ترسیم کرد. او برخلاف بسیاری از بازیکنان مطرح، هرگز در ردههای پایه تیم ملی حضور نداشت و مسیرش را از نقاط دور آغاز کرد.
از ساری تا تهران؛ پیروزی تلاش بر استعداد
رضاییان تعریف کرد که سالها پیش همراه با ۱۰ نفر دیگر از ساری به تهران آمد. او صادقانه اعتراف کرد که در آن گروه ۱۰ نفره، از نظر استعداد نفر پنجم بود، اما تفاوت او با دیگران در استقامت بود. در حالی که اکثر همراهانش پس از مدتی به شهر خود بازگشتند، او با تلاش مضاعف در تهران ماند.
او در این دوران از تجربه همتیمیهایش مانند مرتضی کاشی و سهراب بختیاریزاده بهره برد و سعی کرد نقاط قوت آنها را یاد بگیرد و اشتباهاتشان را تکرار نکند. این تجربه شخصی، زیربنای توصیههای او به نسل جدید است تا هرگز به استعداد خام خود تکیه نکنند.
تضاد میان «عشق و حال» و زندگی حرفهای
یکی از محورهای اصلی صحبتهای رضاییان، تعریف مفهوم «زندگی حرفهای» بود. او با ابراز حسرت از دوران ۲۲ سالگیاش، تاکید کرد که حرفهای بودن را نباید تنها در تمرینات سخت جستجو کرد، بلکه اصل مطلب در ریاضتکشی است. او برای بازیکنان نوجوان تعریف کرد:
- زندگی غیرحرفهای یا همان «عشق و حال»، یعنی هر چه دل خواستن خوردن و بینظمی در خواب و بیداری.
- هر روزی که بازیکن جوان به دنبال تفریحات زودگذر باشد، در واقع یک هفته از دنیای فوتبال عقب میافتد.
- تعهد به اهداف، مستلزم دوری از وسوساتی است که تمرکز بازیکن را از مسیر پیشرفت منحرف میکند.
مقایسه با استانداردهای جهانی و لژیونر شدن
رضاییان از بازیکنان خواست خود را با همتیمیهایشان مقایسه نکنند و معیار موفقیت را بازیکنان تراز اول جهان، مانند لامین یامال، قرار دهند. او معتقد است تفاوت اصلی بازیکنان ایرانی با ستارههای جهانی در «تاکتیکپذیری» است.
هدف نهایی رضاییان از این توصیهها، دیدن این بازیکنان در لباس تیمهای معتبر اروپایی و تیم ملی بزرگسالان در سه سال آینده است. او تاکید کرد که فوتبال اگر با انضباط و لذت دنبال شود، پاداشی میدهد که هیچ تفریح زودگذری نمیتواند جایگزین آن شود. او در پایان از بازیکنان خواست هرگز قانع نباشند و برای رسیدن به بالاترین سطح فوتبال جهان تلاش کنند.