مهران دهنمکی در اظهاراتی صریح، ورود پولهای کلان دولتی به چرخه تولیدات سینمایی را یک اشتباه استراتژیک توصیف کرد. او بر این باور است که وقتی منبع تامین مالی از مخاطب فاصله میگیرد و به نهادهای دولتی وابسته میشود، ماهیت هنر سینما تغییر میکند و کیفیت آثار در نهایت قربانی ملاحظات اداری و سیاسی میشود.
سرمایه دولتی؛ زهری در کالبد سینما
به باور دهنمکی، بودجههای دولتی برخلاف ظاهرشان، باعث رشد صنعت نمیشوند. او استدلال میکند که فیلمسازان در فضای بودجههای دولتی، جسارت خود را برای تجربه کردن و ریسکپذیری از دست میدهند. در این حالت، هدف دیگر جذب مخاطب و ارائه یک اثر هنری تکاندهنده نیست، بلکه جلب رضایت تامینکنندگان بودجه در اولویت قرار میگیرد.
گسست میان فیلمساز و تماشاگر
این کارگردان تاکید دارد سینمای واقعی باید بر اساس نیاز مخاطب و تقاضای بازار شکل بگیرد. وقتی پول دولتی وارد میدان میشود، پیوند میان فیلمساز و تماشاگر قطع میشود. فیلمها دیگر برای مردم ساخته نمیشوند، بلکه برای تیک زدن معیارهای خاصی تولید میشوند که لزوماً با سلیقه مردم همسو نیست. این وضعیت باعث میشود آثار سینمایی از واقعیتهای اجتماعی فاصله بگیرند.
- کاهش شدید ریسکپذیری در آثار سینمایی
- جایگزینی معیارهای هنری با معیارهای اداری و نظارتی
- دوری از واقعیتهای جامعه برای حفظ جریان بودجه
دهنمکی معتقد است سینمای مستقل و متکی به سرمایهگذاران خصوصی یا فروش بلیط، هرچند مسیر سختتری دارد، اما در نهایت منجر به خلق آثاری میشود که در تاریخ سینما میمانند. او هشدار داد تکیه بر پولهای دولتی، نسل جدیدی از فیلمسازان را تربیت میکند که بدون حمایتهای حکومتی، توانایی تولید اثر یا مواجهه با مخاطب را ندارند.