دماوند؛ نماد ملی و چالشهای آن
قله دماوند، بلندترین قله ایران، در تابستان امسال تنها مقصد کوهنوردان نبود. این قله به صحنهای برای عکس گرفتن، رقابت بر سر فضای محدود و حتی انتشار تصاویری از رفتارهای ناپسند تبدیل شد. تصاویری که در شبکههای اجتماعی منتشر شدند، سوالات زیادی را در مورد رفتار انسانها در ارتفاعات ایجاد کردند.
افزایش تعداد کوهنوردان و پیامدهای آن
برخی از کارشناسان و کوهنوردان قدیمی به تغییر نگرش افراد نسبت به کوهنوردی اشاره کردند. آنها بر این باورند که حجم بالای کوهنوردان در این فصل، از ظرفیت تحمل قله دماوند فراتر رفته است. کوهنوردان حرفهای تأکید کردند که این قله یک اثر طبیعی است و نباید اثری از خود بر روی آن باقی بگذارند.
ظرفیت دماوند و نیاز به مدیریت
عباس محمدی، کوهنورد و کنشگر محیط زیست، در این باره میگوید: «طبق مطالعات انجام شده، روزانه تنها 300 کوهنورد میتوانند از مسیر جنوبی به قله دماوند صعود کنند. این تعداد بر اساس ظرفیت پناهگاه و چادرهای اطراف آن برآورد شده است. ظرفیت مسیر غربی حدود 60 کوهنورد و سایر مسیرها کمتر از این تعداد است.»
ضرورت آموزش و مراقبت
محمدی همچنین به اهمیت وجود مربی و راهنما برای صعود به قله اشاره کرد و افزود: «صعود بدون راهنما میتواند به فرسودگی مسیر منجر شود. در نقاط دیگر دنیا، ظرفیتسنجی بر اساس امکانات اقامتی انجام میشود تا فشار بیش از حد به منابع طبیعی وارد نشود.»
میراث طبیعی و ثبت جهانی
قله دماوند در سال 1387 به عنوان نخستین اثر میراث طبیعی ایران ثبت ملی شد. مسئولان وقت وعده دادند که پیگیر ثبت جهانی آن نیز باشند. اما پرسش این است که ثبتهای بدون آموزش و مراقبت چه سودی برای این اثر ملی دارند؟
- تعداد کوهنوردان در فصل تابستان افزایش یافته است.
- ظرفیت قله دماوند تنها 300 کوهنورد در روز است.
- نیاز به وجود مربی و راهنما برای صعود به قله احساس میشود.
- دماوند به عنوان میراث طبیعی ایران ثبت ملی شده است.