وضعیت آموزشی در ایران
به گزارش شرق، شرایط نامناسب آموزشی و مالی در مدارس دولتی، به ویژه در مناطق برخوردار، دانشآموزان را به سمت مدارس غیردولتی سوق داده است. این موضوع هزینههای سنگینی را بر خانوادهها تحمیل کرده است. در مناطق کمتر برخوردار، به گفته هدی اوغازی مقدم، فعال اجتماعی، ترک تحصیل کودکان افزایش یافته و آنها به بازار کار وارد میشوند. مدیرانی مانند لیلا جعفرپور نیز مجبورند بیشتر از فعالیتهای آموزشی، به کارهای عمرانی و جمعآوری پول از والدین برای رفع نیازهای مدرسه بپردازند.
دلایل مشکلات آموزشی
چندین دلیل برای این وضعیت وجود دارد. بوروکراسی پیچیده و ناکارآمد وزارت آموزشوپرورش، سنجش کیفی آموزش را در اولویت دوم قرار داده است. سیاستهای نادرست منجر به استخدام معلمان فاقد استانداردهای لازم و ایجاد مدارسی با امکانات محدود شده است.
کاهش بودجه آموزش
کاهش سهم آموزش در بودجه عمومی نیز عامل مهمی است. در یک دهه اخیر، با وجود افزایش هزینههای جاری و تورم، سهم وزارت آموزشوپرورش از بودجه عمومی روندی نزولی داشته است. بررسی لایحههای بودجه از سال 1395 تا 1404 نشان میدهد که نسبت «آموزش» به «بودجه کل» از بالای 15 درصد به زیر 10 درصد کاهش یافته است. این کاهش، تأثیر منفی بر وضعیت یادگیری عمومی و رفاه معلمان و اهالی آموزش گذاشته است.
پیامدهای کاهش کیفیت آموزشی
این سیر نزولی، با روایتهای معلمان، مدیران و خانوادهها، نشان میدهد که آموزش عمومی به مسئلهای فرعی تبدیل شده است. پیامد این وضعیت، کاهش تأثیر مدرسه بر زندگی روزمره دانشآموزان و بستهشدن افقهای پیشروی نسل آینده است.
هزینههای سنگین تحصیل
در این میان، آقای احمدی، صاحب یک مغازه مکانیکی در محله ستارخان، امسال پنج چک 35 میلیون تومانی به یک مدرسه غیرانتفاعی داده تا پسرش ماهان، در سه سال آخر تحصیل برای کنکور بهخوبی آماده شود.