تحولات نظامی آمریکا در خلیج فارس پس از جنگ 2026

به گزارش سرویس بین الملل تابناک، اندیشکده آمریکایی استیمسون در مقاله‌ای به بررسی آینده پایگاه‌های آمریکایی در منطقه خلیج فارس متعاقب جنگ 2026 با ایران پرداخته است. این گزارش تاکید دارد که حضور نظامی ایالات متحده در خلیج فارس برای بیش از سه دهه بر اساس یک معاملهٔ پایدار بنا شده بود، و کشورهای عربی در ازای دسترسی به تأسیسات و موقعیت‌های راهبردی، بازدارندگی، تقویت سریع و زیرساخت‌های لازم را فراهم می‌کردند. این معامله در جنگ 2026 با ایران به پایان نرسید، اما یک تناقض کلیدی را آشکار ساخت. پایگاه‌های آمریکا همچنان برای جمع‌آوری اطلاعات، فرماندهی و کنترل، امنیت دریایی، دفاع هوایی و موشکی، لجستیک و فرافکنی قدرت ضروری هستند. با این حال، همین تأسیسات می‌توانند کشور‌های میزبان را در معرض تلافی‌جویی‌هایی قرار دهند که نه آغازگر آن بودند و نه خواستار پیوستن به آن. جنگ 2026 ارزش سیاسی و راهبردی شبکهٔ پایگاه‌های آمریکا را تغییر داد. حالا سوال این است که چه نوع حضوری می‌تواند در عصری از موشک‌های دقیق، حملات گستردهٔ پهپادی، زیرساخت‌های اطلاعاتی آسیب‌پذیر و ذخایر به سرعت در حال اتمام جنگنده‌ها معتبر، بقاپذیر و از نظر سیاسی پایدار باقی بماند؟ پاسخ محتمل، تغییر از چند دژ متمرکز به سوی یک شبکهٔ منطقه‌ای توزیع‌شده و یکپارچه است. در طول جنگ سرد، ایالات متحده بر قدرت دریایی، از پیش‌موقعیت‌یابی و دسترسی دوجانبه تکیه داشت. حملهٔ عراق به کویت در سال 1990 این آرایش را متحول کرد. بحرین میزبان ناوگان پنجم ایالات متحده شد و پایگاه‌العدید در قطر به یک مرکز بزرگ هوایی و فرماندهی تبدیل گشت. کویت به سکوی لجستیکی مبدل شد.