الکامپ قاعدتاً باید ویترین فناوری ایران باشد؛ جایی که استارتاپها سرمایهگذار پیدا کنند، کسبوکارها به شرکای تجاری برسند و سیاستگذاران تصویری روشن از اقتصاد دیجیتال کشور ارائه دهند. اما نگاهی به جزئیات الکامپ ۲۹، پرسشی ناخوشایند را برمیانگیزد: آیا واقعاً با یک نمایشگاه فناوری روبهرو هستیم یا رویدادی که بیشتر از آنکه فناوری تولید کند، درباره فناوری حرف میزند؟
افتتاحیه؛ تکرار فرمهای اداری در کالبد تکنولوژی
این تناقض از همان لحظه افتتاحیه شروع شد. رویدادی که شعار «هوش مصنوعی، امنیت دیجیتال و آینده ایران» را یدک میکشد، در نخستین مواجهه گرفتار همان فرمهای آشنا و تکراری مراسمهای رسمی بود. چیدمان نامناسب، قابهای تصویری ضعیف و اجرایی که فاصلهای عمیق با تصورات مدرن از آینده دارد، باعث شد مراسم بیشتر شبیه به یک جلسه اداری باشد تا افتتاحیه یک رویداد فناورانه.
مسئله تنها زیباییشناسی یا دکوراسیون نیست. وقتی یک رویداد پیشرو در طراحی تجربه کاربری (UX) ابتدایی مخاطب شکست میخورد، ادعای تحول دیجیتال در لایههای عمیقتر به شدت زیر سؤال میرود.
کمیت غرفهها در برابر کیفیت دستاوردها
الکامپ ۲۹ از نظر ابعاد کوچک نیست. آمارها نشان میدهد بیش از ۳۵۰ مشارکتکننده در ۱۴ سالن حضور دارند و نشستهای متعددی در برنامه گنجانده شده است. با این حال، نباید اجازه داد حجم بالای غرفهها، کیفیت پایین محتوا را بپوشاند. افزایش تعداد شرکتکنندگان یا برگزاری نشستهای فراوان، لزوماً به معنای ارتقای سطح فناوری ارائهشده نیست.
حباب هوش مصنوعی یا محصول واقعی؟
بزرگترین چالش نمایشگاه، تمایز میان «محصول فناورانه» و «برچسب فناورانه» است. بخش بزرگی از آنچه با عنوان هوش مصنوعی عرضه میشود، در واقع چیزی جز رابطهای گفتوگویی ساده و چتباتهای دمدستی نیست.
- تبدیل مدلهای زبانی آماده به یک رابط ساده، لزوماً ارزش فناورانه ایجاد نمیکند.
- بسیاری از کسبوکارها صرفاً از مدلهای موجود استفاده کردهاند و محصول متمایزی خلق نکردهاند.
- تفاوت میان «بهکارگیری ابزار» و «تولید فناوری» در بسیاری از غرفهها از بین رفته است.
در نهایت، الکامپ ۲۹ نشان داد که فاصله میان شعارهای بلندمدت و واقعیتهای اجرایی در اکوسیستم فناوری ایران هنوز زیاد است و صرفاً با افزایش تعداد غرفهها یا استفاده از کلمات کلیدی مدرن، این شکاف پر نمیشود.