نقاشیهایی برای روایت فاجعه میناب
بمباران مدرسه شجرهطیبه در میناب، اتفاقی بود که کلاسهای درس را به صحنه سوگ و فاجعهای انسانی بدل کرد. اکنون چند ماه پس از آن حادثه، هنرمندان ایرانی تلاش کردهاند تا آنچه را که در تیتر گزارشها و عکسهای خبری نمیگنجد، از دریچه رنگ، فرم و نماد روایت کنند. این آثار، صدای کسانی است که در برابر ویرانیهای جسمی، با داغی ابدی در روح مواجه شدند.
نشانههایی از یک جنایت جنگی
امیر عبدالحسینی، گردآورنده این نمایشگاه، در یادداشتی با عنوان «نشانههایی از یک جنایت جنگی!» بر این نکته تأکید دارد که هیچ تابلویی نمیتواند عمق سوگ یک خانواده یا لحظه فقدان کودکی را که هرگز به خانه بازنگشت، بهطور کامل بازسازی کند. او معتقد است آثار این نمایشگاه بیش از آنکه بازسازی دقیق یک حادثه باشند، نشانههایی از یک فاجعه انسانی هستند.
رویکرد هنرمندان در این نمایشگاه، مخاطب را به ژرفاندیشی و مشارکت در شکلگیری معنای اثر فرامیخواند. هدف اصلی، بازنمایی رنج و اندوهی است که در هیچ تصویر واحدی نمیگنجد و تلاش برای بیان «امر ناگفتنی» در ورای آثار است.
تضاد امنیت و ویرانی در فضای مدرسه
یکی از محورهای مرکزی این نمایشگاه، بررسی نمادین مفهوم «مدرسه» است. مدرسه که در هر جامعهای باید امنترین مکان برای رشد و یادگیری دانشآموزان باشد، در این آثار به صحنه خشونت و ویرانی تبدیل شده است. این تضاد شدید میان امنیت پیشفرض مدرسه و واقعیت تلخ بمباران، هسته مرکزی روایتهای بصری این نمایشگاه را شکل میدهد.
- تمرکز بر ابعاد عاطفی و انسانی حادثه به جای گزارش صرف
- استفاده از فرم و نماد برای بیان رنج قربانیان
- نقد جنایات جنگی از طریق هنر بصری
- تلاش برای ثبت یاد دانشآموزان مدرسه شجرهطیبه