پایان دوران تکمحوری در خط میانی
محمد خدابندهلو در فصل جاری به یکی از بهترین عناصر پرسپولیس تبدیل شده است. او که در دو فصل گذشته عملاً به بازیکنی معمولی در نیمکت سرخپوشان بدل شده بود، اکنون با رویکردی متفاوت در میدان حضور دارد. تحلیل وضعیت او نشان میدهد که حضور سروش رفیعی در سالهای گذشته، مانعی برای درخشش سایر بازیکنان در مرکز میدان بود.
رفیعی در دو فصل اخیر به گونهای نقشآفرینی میکرد که عملاً اجازه نمیداد بازیکن دیگری در خط میانی به عنوان «فرمانده» یا مهره اصلی بازی شناخته شود. این تمرکز بیش از حد روی یک بازیکن، باعث شد تا پتانسیلهای دیگر تیمی سرکوب شود و بازیکنان باکیفیتی نتوانند اوج خود را در پیراهن قرمزها پیدا کنند.
قربانیان سایه رفیعی
تغییرات تاکتیکی و وابستگی به یک مهره خاص، تنها خدابندهلو را تحت تاثیر قرار نداد. فهرست بازیکنانی که در دوران حضور رفیعی فرصت درخشش کامل را از دست دادند، طولانی است:
- مارکو باکیچ:بازیکنی که نتوانست جایگاه ثابتی در ترکیب اصلی پیدا کند.
- عنایتزاده:مهرهای که دوران اوج خود را در پرسپولیس کوتاه دید.
- محمد خدابندهلو:که برای مدتها در سایه مهرههای اصلی قرار داشت و به گزینه جایگزین تبدیل شده بود.
تغییر استراتژی و چشمانداز آینده
با جدایی سروش رفیعی، ساختار توزیع توپ در میانه میدان پرسپولیس تغییر کرد. دیگر شاهد سیستمی نیستیم که تمام مسیرهای پاس به یک بازیکن خاص ختم شود. این دمرکزیت در بازی، به خدابندهلو فرصت داد تا تواناییهای خود را به رخ بکشد و نقش فعالتری در جریان بازیها ایفا کند.
درخشش چشمگیر او در مرکز میدان، تنها به سود تیم نیست. اگر خدابندهلو بتواند همین روند صعودی را ادامه دهد، احتمالاً به زودی گام بلندتری برمیدارد و به پیراهن تیم ملی خواهد رسید. او اکنون در آستانه تبدیل شدن به یکی از ستارههای بیبدیل خط میانی سرخپوشان است.