ششم شهریورماه سال ۱۳۵۹، در حالی که دومین سالگرد ربوده شدن امام موسی صدر میگذشت، خانواده وی با امام خمینی دیدار کردند. در این نشست، امام خمینی با اشاره به سالهای طولانی آشنایی با امام موسی صدر، بر جایگاه علمی و اخلاقی او تأکید کرد.
رابطهای فراتر از آشنایی ساده
امام خمینی در این دیدار صراحتاً اعلام کرد که امام موسی صدر را از سالیان دور میشناسد و در عبارتی تکاندهنده فرمود: «باید بگویم من بزرگ کردم ایشان را». این جمله نشاندهنده عمق پیوند آموزشی و تربیتی میان این دو شخصیت است. وی ضمن تأیید فضایل اخلاقی امام موسی صدر، خدماتی را که وی پس از عزیمت به لبنان انجام داد، ستود و بر نیاز مبرم مردم لبنان به حضور ایشان تأکید کرد.
تفسیر رنج در مسیر هدف
در این دیدار، بحث درباره سرنوشت امام موسی صدر و شواهدی که نشان میداد وی در لیبی است، مطرح شد. امام خمینی این دوران سخت و احتمالی اسارت را بخشی از مسیر خدمت به مکتب اسلام دانست و آن را «عبادت» برشمرد. وی با نگاهی فلسفی به موضوع رنج، اشاره کرد که پذیرش دشواریها در راه هدف، مسیری است که پیش از این توسط اولیای اسلام طی شده است.
الگوی صبر در تاریخ اسلام
امام خمینی برای تبیین این دیدگاه، به تاریخچه زندگی پیامبر اسلام (ص) و ائمه اشاره کرد و تأکید کرد که سختگذراندن در راه هدف، اتفاقی عادی در زندگی رهبران دینی است:
- پیامبر اسلام در تمام طول عمر خود با زحمت و تعب مواجه بود.
- ائمه اطهار نیز مسیر مشابهی را در رویارویی با دشواریها طی کردند.
- رنج کشیدن در راه هدف، باعث آسان شدن مسیر برای مؤمنان میشود.
او در پایان بر این باور بود که اگرچه تلاشها برای بازگشت امام موسی صدر به محل خدمتشان ادامه دارد، اما هر آنچه در این راه رخ میدهد، به دلیل در راستای اسلام بودن، باید برای پیروان این مکتب سهل و پذیرفتنی باشد.