عبدالرضا کریمپور در ویژهبرنامه «دیدگاه» صداوسیمای مرکز مازندران، توسعه را مفهومی چندبعدی دانست و تاکید کرد ارزیابی وضعیت مناطق را نمیتوان تنها به یک معیار محدود کرد، بلکه باید مجموعهای از شاخصهای اقتصادی، اجتماعی و زیرساختی را به طور همزمان بررسی کرد.
شکاف توسعهای در شهرستانهای مازندران
بررسیهای سازمان مدیریت و برنامهریزی نشان میدهد سطح توسعهیافتگی در نقاط مختلف مازندران یکسان نیست. برخی مناطق با عقبماندگیهای جدی روبهرو هستند که ریشه این تفاوتها را باید در نحوه سیاستگذاری، اولویتبندی طرحهای عمرانی و شیوه تخصیص منابع جستوجو کرد.
ساختار تامین اعتبارات استانی
منابع اعتباری مورد نیاز استان از دو مسیر اصلی تامین میشود:
- اعتبارات ملی:این بخش از بودجه در سطح ملی توزیع میشود. مسئولان استانی و دستگاههای اجرایی با پیگیری مستمر باید نیازهای استان را در قوانین و برنامههای ملی تعریف کنند تا اعتبار لازم برای اجرای پروژهها تخصیص یابد.
- اعتبارات داخلی استان:این منابع مستقیماً در اختیار استان است و توزیع آنها بر اساس شاخصها و اولویتهای مصوب انجام میشود تا منابع محدود موجود، ابتدا صرف نیازهای اساسیتر شود.
معیارهای شناسایی مناطق محروم
بخش ویژهای از اعتبارات محرومیتزدایی از محل درآمدهای نفتی تامین شده و به دهستانهای مشمول اختصاص مییابد. برای اینکه این منابع به درستی هزینه شوند، شناسایی مناطق هدف بر اساس 18 شاخص زیرساختی صورت میگیرد.
مهمترین معیارهایی که در این ارزیابیها بررسی میشوند عبارتند از:
- دسترسی به آب آشامیدنی سالم
- برخورداری از راه مناسب و هموار
- تامین خدمات بهداشتی و آموزشی
- سایر زیرساختهای ضروری زندگی
کریمپور هشدار داد که صرفِ تخصیص اعتبار به تنهایی باعث کاهش محرومیت نمیشود. او تاکید کرد نوع پروژه باید دقیقاً با مسئله اصلی منطقه متناسب باشد؛ به این معنا که اگر مشکل بنیادین یک دهستان کمبود آب است، تمام منابع باید برای حل همین معضل متمرکز شود تا اثرگذاری واقعی ایجاد گردد.