این روزها ریمیکسی با نام «هنوزم» در کانالهای موسیقی و شبکههای اجتماعی خبرساز شده است. مخاطبان با شنیدن صدای چهار هنرمند نسلهای مختلف موسیقی ایران در یک قطعه، واکنشهای گستردهای نشان دادهاند، اما بررسیهای دقیقتر نشان میدهد هیچیک از این چهار خواننده، چنین اثری را در کارنامه رسمی خود ندارند.
ردپای هوش مصنوعی در قطعه «هنوزم»
ساختار این قطعه نشان میدهد که سازندگان آن از نمونههای صوتی (سمپلها) و فناوری هوش مصنوعی برای بازسازی صداها استفاده کردهاند. در واقع، این اثر یک ریمیکس غیررسمی است که با ترکیب صداهای قدیمی و شبیهسازی آنها، فضایی شبیه به یک همکاری واقعی ایجاد کرده است. پدیده میکسهای غیررسمی توسط کاربران عادی، سالهاست که در فضای مجازی رایج است، اما ورود هوش مصنوعی کیفیت این جعلها را به سطحی رسانده که تشخیص آنها برای مخاطب دشوار شده است.
تفاوت آثار رسمی و ساختههای غیررسمی
جستجو در دیسکوگرافی رسمی این هنرمندان، تفاوت فاحشی را میان واقعیت و این ریمیکس نشان میدهد. برای مثال:
- محسن چاوشی:او قطعهای با عنوان «هنوزم یه تار موتو به دنیا نمیدم» دارد که با همکاری مهدی احمدوند منتشر شده و هیچ ارتباطی به ریمیکس مذکور ندارد.
- شادمهر عقیلی:نام «هنوزم» در عنوان آثار او نیست، هرچند در قطعه «تقدیر» عبارتی مشابه (شاید هنوزم دیر نیست) را میخواند.
- حمیرا و هایده:هیچ اثری با عنوان «هنوزم» در سوابق رسمی این دو خواننده برجسته موسیقی پاپ و کلاسیک ثبت نشده است.
- سایرین:خوانندگانی نظیر رضا صادقی و امیر تتلو نیز قطعاتی با عنوان «هنوزم» دارند که هیچ ارتباطی به این پروژه مشترک مجازی ندارد.
تلاقی نسلها در دنیای دیجیتال
حضور نامهای بزرگی چون هایده و حمیرا در کنار چهرههای فعالی مثل شادمهر عقیلی و محسن چاوشی، جذابیت این قطعه برای مخاطب است. شادمهر عقیلی که متولد ۷ بهمن ۱۳۵۱ است و با آثاری چون «تنگ غروب» شناخته میشود، یا محسن چاوشی با آلبومهای اثرگذاری مثل «نفرین» و «یه شاخه نیلوفر»، هر کدام سبکهای متفاوتی دارند. ترکیب این صداها با هم، بیش از آنکه یک اثر هنری باشد، نمایش قدرت ابزارهای دیجیتال در بازسازی حافظه صوتی است.