ماریا زاخارووا روز جمعه در کانال تلگرامی خود به افشاگریهای سعید کمالی دهقان، خبرنگار سابق گاردین، واکنش نشان داد. دهقان اعتراف کرده است مقالهای را که در سال ۲۰۱۰ منتشر کرد و در آن مدعی مصاحبه اختصاصی با سکینه محمدی آشتیانی شده بود، بهطور کامل جعل کرده است. در آن گزارش ادعا شده بود که این زن ایرانی به سنگسار محکوم شده است.
جعل در صفحه اول و فشار دیپلماتیک
این مقاله در ۷ آگوست ۲۰۱۰ (۱۶ مرداد ۱۳۸۹) در صفحه اول روزنامه گاردین چاپ شد. انتشار این مطلب موجی از حساسیتهای بینالمللی را برانگیخت و سیاستمداران غربی را به میدان آورد تا خواستار آزادی او شوند. نتیجه این جریان، قرار گرفتن ایران تحت فشار دیپلماتیک شدید چندین کشور بود.
سخنگوی وزارت خارجه روسیه تأکید کرد کمالی دهقان اکنون صراحتاً اعلام کرده مصاحبهای با سکینه آشتیانی انجام نشده و کل مطلب یک داستان دروغین بوده است. با این حال، زاخارووا خاطرنشان کرد که علیرغم اعتراف نویسنده به جعلی بودن محتوا، این مقاله همچنان در وبسایت گاردین доступны است.
ارتباط دروغهای رسانهای با تحریمهای سازمان ملل
زاخارووا زمانبندی انتشار این مطلب را تحلیل کرد. او معتقد است این داستان در دوران فشار حداکثری بر ایران منتشر شد؛ دقیقاً در سال ۲۰۱۰ که شورای امنیت سازمان ملل قطعنامه ۱۹۲۹ را تصویب کرد و شدیدترین تحریمهای تاریخ را علیه ایران اعمال نمود.
او استدلال میکند که غرب برای توجیه تحریمها به یک روایت احساسی نیاز داشت. این داستان جعلی فوراً در رسانههای جهانی پخش شد و به ابزاری تبدیل شد که فعالان متخاصم با ایران برای پیشبرد اهداف خود از آن استفاده میکردند.
الگویی تکرارشونده از تبلیغات ضدایرانی
سخنگوی روسیه اشاره کرد که این نخستین بار نیست که کمالی دهقان به مجبور بودن خود برای شرکت در کمپینهای تبلیغاتی ضدایرانی در رسانههای غربی اعتراف میکند. او حتی مستنداتی را که نماد خشونت دولتی تلقی میشدند، به عنوان تبلیغات رد کرده است.
زاخارووا برای نشان دادن سیستماتیک بودن این دروغها، به نمونهای قدیمیتر اشاره کرد:
- شهادت نیره، دختر ۱۵ ساله کویتی در اکتبر ۱۹۹۰ (تیر-مرداد ۱۳۶۹) در برابر کمیته کنگره ایالات متحده که بعدها جعلی بودن آن فاش شد.