استقلال در آستانه رقابتهای آسیایی با یک معمای تکراری اما دشوار روبروست. عدم تأیید ورزشگاههای داخلی توسط کنفدراسیون فوتبال آسیا، آبیپوشان را به سمتی میبرد که باید خانهشان را در کشورهای همسایه جستوجو کنند. در این میان، عراق به دلیل نزدیکی جغرافیایی و وجود ورزشگاههای مدرنتر، به گزینهای جدی برای میزبانی تبدیل شده است.
استانداردهای سختگیرانه AFC و بنبست داخلی
قوانین جدید لیگ قهرمانان آسیا (الیت) در مورد زیرساختها، سختگیرانهتر از سالهای گذشته است. موضوع از کیفیت چمن و سیستم روشنایی گرفته تا استانداردهای صندلیها و مسیرهای تردد خبرنگاران را در بر میگیرد. ورزشگاههای تهران و سایر شهرها در حال حاضر نمیتوانند تمامی این بندهای قانونی را پوشش دهند.
مدیریت استقلال برای جلوگیری از جریمههای احتمالی یا پذیرش شکست در خانه، مجبور است به دنبال ورزشگاهی باشد که مجوز AFC را داشته باشد. عراق با افتتاح ورزشگاههای جدید در بصره و کربلا، اکنون شرایط فنی لازم برای میزبانی تیمهای خارجی را فراهم کرده است.
پیامدهای میزبانی در خارج از کشور
انتقال بازیهای خانگی به عراق تنها یک جابهجایی ساده جغرافیایی نیست، بلکه دغدغههای متعددی را ایجاد میکند. از همه مهمتر، فقدان حمایت مستقیم هواداران در ورزشگاه است که همواره موتور محرک استقلال در آسیا بوده است. هرچند بخشی از هواداران ممکن است به عراق سفر کنند، اما هیچکدام از این شرایط جایگزین فشار روانی ورزشگاههای داخلی نمیشود.
- هزینههای لجستیکی:انتقال تیم، کادر فنی و تجهیزات به عراق هزینههای هنگفتی را به بودجه باشگاه تحمیل میکند.
- تطبیق با شرایط اقلیمی:تغییر شرایط آب و هوایی و محیطی میتواند بر آمادگی فیزیکی بازیکنان تأثیر بگذارد.
- مسئله تذاکر و درآمدها:مدیریت فروش بلیط در یک کشور خارجی و بازگرداندن درآمدها به باشگاه، چالشهای اداری خاص خود را دارد.
در مجموع، میزبانی در عراق برای استقلال یک انتخاب نیست، بلکه یک اجبار است. تا زمانی که ورزشگاههای داخلی به استانداردهای بینالمللی نرسند، تیمهای ایرانی در رقابتهای آسیایی به دنبال پناهگاههایی در کشورهای همسایه خواهند بود.
