ساعتهای سیاه در اولدترافورد
داستان این بازی با یک گل زودهنگام شروع شد، اما هیچکس تصور نمیکرد نتیجه به چنین فاجعهای ختم شود. منچستریونایتد در آن روز با تشنگی عجیبی به دنبال گل بود و آرسنال، تیمی که زمانی رقیب سرسخت یونایتد به شمار میرفت، در برابر فشارها کاملاً وا رفت. خط دفاعی آرسنال در آن روز عملاً غایب بود و بازیکنان منچستر با آزادی کامل در زمین میدویدند.
درخشش وین رونی و بیرحمی شیاطین سرخ
ستاره بیچون و چرای این شب، وین رونی بود. او با ثبت یک هتتریک، نمایش ویرانگری داشت و هر بار با ضرباتی دقیق، فاصله دو تیم را بیشتر میکرد. اما رونی تنها مهره فعال نبود؛ سیستم هجومی سر الکس فرگوسن به گونهای طراحی شده بود که آرسنال حتی فرصت بازسازی دفاعی خود را نداشت. ضربات متوالی و حملات منظم یونایتد، دروازهبان آرسنال را به تماشای گلها کشاند.
مراحل فروپاشی آرسنال را میتوان در این موارد خلاصه کرد:
- از دست دادن کنترل میانه میدان در همان ۲۰ دقیقه ابتدایی.
- اشتباهات فردی فاحش در خط دفاعی که منجر به ضدحملات سریع شد.
- ناتوانی در مهار ضربات ایستگاهی و ارسالهای precise یونایتدیها.
- روحیات شکستخورده بازیکنان آرسنال پس از گل چهارم.
میراث یک شکست تاریخی
این نتیجه ۸-۲، رکورد بیشترین تفاضل گل در یک بازی بین دو تیم بزرگ لیگ برتر را ثبت کرد. برای آرسنال، این بازی یک شوک روانی بود که سالها طول کشید تا اثرات آن از بین برود. در مقابل، سر الکس فرگوسن با این پیروزی، سلطه مطلق خود بر فوتبال انگلیس در آن دوران را به رخ همه کشاند. تماشای ویدیوهای این بازی، هنوز هم برای هواداران منچستر لذتبخش و برای طرفداران آرسنال دردناک است.