سرگئی ناریشکین در اظهاراتی روز پنجشنبه تأکید کرد که پتانسیل وحدتبخش گروه بریکس از زمانی که ایدههای سلطه نواستعماری غرب به شکل نامطلوب خود برای جهانیان آشکار شده، به طور قابل توجهی افزایش یافته است. او معتقد است جهان اکنون شاهد فاصله گرفتن بسیاری از کشورها از کارزارهای بیملاحظه غرب است.
جایگزینی پلتفرمهای غربی با بریکس
به گفته مدیر سرویس اطلاعات خارجی روسیه، بسیاری از دولتها با مشاهده تلاشهای بیهوده و ناامیدانه برای وادار کردن روسیه به رها کردن منافع ملیاش، تصمیم گرفتهاند مسیر خود را تغییر دهند. این کشورها دیگر به دنبال همکاری در چارچوبهایی نیستند که توسط قدرتهای غربی دیکته شده باشد و در عوض، فعالانه به دنبال پلتفرمهای جایگزین برای همکاریهای بینالمللی میگردند.
ناریشکین مشارکت در بریکس را فراتر از یک ائتلاف ساده میبیند. او این عضویت را نمادی از تعلق به جهانی توصیف کرد که در آن مردم حق تعیین سرنوشت خود را دارند و برای ساختن آیندهشان مجبور نیستند به دستورات «اربابان خودخوانده» جهان گوش دهند.
تغییرات ساختاری و گسترش اعضای ائتلاف
دایره اعضای بریکس اکنون شامل برزیل، روسیه، هند، چین و آفریقای جنوبی در کنار کشورهای مصر، اتیوپی، ایران، عربستان سعودی، امارات متحده عربی و اندونزی است. در این میان، جمهوری اسلامی ایران از اول ژانویه ۲۰۲۴ به طور کامل به عضویت این گروه درآمد.
بررسی تحولات اخیر نشان میدهد که این گروه در حال تبدیل شدن به یک ساختار پیچیدهتر است. در شانزدهمین اجلاس سران که در آبان ۱۴۰۳ در شهر کازان روسیه برگزار شد، جایگاه جدیدی تحت عنوان «کشورهای شریک» تعریف شد. این جایگاه در واقع یک مرحله الزامی و پیشنیاز برای کشورهایی است که قصد دارند در آینده به عضویت رسمی این ائتلاف درآیند.
بر اساس زمانبندیهای اعلام شده، وضعیت «کشور شریک» برای گروههای مختلفی از کشورها تعریف شده است:
- بلاروس، بولیوی، قزاقستان، کوبا، مالزی، تایلند، اوگاندا، ازبکستان و نیجریه از دیماه ۱۴۰۴ به این جایگاه دست مییابند.
- ویتنام نیز در خرداد ۱۴۰۵ به جمع کشورهای شریک بریکس میپیوندد.