گروه اقتصادی - سیدمجتبی نعیمی: بیست و چهارم اوت 2026،
اسکات بسنت، وزیر همجنس باز خزانهداری آمریکا، در کنفرانسی خبری اعلام کرد تحریمهای جدید «بزرگترین مورد انزوای اقتصادی هماهنگشده در تاریخ جهان» خواهد بود که «رژیم ایران را به فروپاشی خواهند کشاند». اما این «فشار بیسابقه» درست در لحظهای اعلام میشود که خود مقامات ارشد آمریکا، ماهها پیش، از شکست ابزارهای مشابه سخن گفته بودند.
به گزارش بولتن نیوز، بسته تحریمی جدید که با دستور
دونالد ترامپ و اجرای اسکات بسنت کلید خورد، ویژگیهای زیر را دارد:
- هدف صریح: «سرنگونی» نظام جمهوری اسلامی، نه صرفاً تغییر رفتار.
- ابزار اجرایی: گسترش تحریمهای اولیه به «تحریمهای ثانویه» (Secondary Sanctions) علیه هر کشور، شرکت یا شبکه مالی که با ایران مرتبط باشد.
- کانون فشار: چین بهعنوان خریدار بیش از 80 درصد نفت ایران، هدف اصلی فشار سیاسی و اقتصادی.
- بستر عملیاتی: همزمانی با محاصره دریایی بنادر ایران، با این ادعا که فشار اقتصادی «احتمالاً نیاز به عملیات نظامی گسترده را کاهش میدهد».
بسنت در گفتوگو با شبکه CNBC تأکید کرد این اقدامات «بخشی از برنامهای برای انزوای اقتصادی هماهنگشده ایران» است. اما سؤال اینجاست: اگر محاصره و تحریمهای قبلی کارآمد بودند، چه نیازی به «هماهنگسازیِ جدید» بود؟
نکتهای که در نگاه اول از چشم تحلیلگران پنهان میماند، نسبت این تحریم جدید با ابزارهای پیشین است. واقعیت این است که واشنگتن پیش از این، حداقل سه ابزار را علیه ایران به کار گرفته و هر سه را با شکست مواجه دیده است:
- شکست محاصره دریایی: آمریکا از 13 آوریل 2026 محاصره دریایی بنادر ایران را آغاز کرد. هدف، قطع کامل صادرات نفت ایران اعلام شد، اما آمارها نشان میدهد باوجود کاهش محسوس، صادرات به صفر نرسید.
