افزایش تمایل به زندگی مجردی در ایران

میل به زندگی مجردی و رواج «تنها زندگی کردن» در میان جوانان و حتی میانسالان و بزرگسالان، پدیده چندانی جدید نیست. جامعه‌شناسان و آن‌هایی که دنبال آسیب‌شناسی مقولات اجتماعی هستند، چه در ایران و چه در کشورهای دیگر، تقصیرها را بیش از همه انداخته‌اند گردن مسادل اقتصادی. گزارش‌های اخیر نشان می‌دهند این فقط هزینه‌ها و مشکلات اقتصادی زندگی نیستند که «زندگی مجردی» را به انتخاب اول بسیاری از جوانان و بزرگسالان تبدیل کرده‌اند. دو ماه پیش «گاردین» گزارشی با تیتر: «نسل زد به دلیلی بسیار غم‌انگیز به زندگی مجردی روی آورده است» منتشر کرد. همزمان وبگاه‌هایی مثل [LINK] و خبرگزاری‌هایی همچون «بی‌بی‌سی» درباره واژه‌های تازه رواج یافته‌ای از قبیل: Solomaxxing ، singlemaxxing و alonemaxxing در شبکه‌های اجتماعی نوشتند که همگی دلالت بر شکل‌گیری نوعی زندگی مجردی در میان افراد جامعه به‌خصوص نسل جوان و میانسال داشت. نکته مشترک همه این گزارش‌ها این بود که اگرچه دلایل زیادی وجود دارند که می‌توانند در شدت گرفتن میل به زندگی مجردی نقش داشته باشند، اما واقعیت این است که انگیزه اصلی برای گرایش به این سبک زندگی مسائل و مشکلات اقتصادی است. به عنوان مثال، کاربری در «تیک‌تاک» با تکیه بر داده‌های شاخص پیشرفت مالی واقعی بانک مونترال در سال 2026 (ماه فوریه) اعلام کرده که هزینه متوسط قرار ملاقات برای نسل زِد در ایالات متحده - شامل غذا، نوشیدنی، حمل‌ونقل و آرایش - اکنون 205 دلار است. اگر برای پیدا کردن عشق زندگی باید 20 قرار ملاقات داشته باشید، این موضوع می‌تواند انگیزه اصلی برای قید یافتن همراه و شریک زندگی آینده باشد.