هند و تغییر سیاست خارجی‌اش نسبت به فلسطین

گروه بین‌الملل: هند امروز به یکی از مهم‌ترین نمونه‌های تغییر جهت سیاست خارجی در قبال مناقشه اسرائیل و فلسطین تبدیل شده است. کشوری که برای دهه‌ها خود را در کنار آرمان فلسطین، جنبش عدم تعهد و در مبارزه با استعمار تعریف می‌کرد، اکنون به یکی از نزدیک‌ترین شرکای راهبردی اسرائیل در آسیا تبدیل شده است. به گزارش یورونیوز، این تغییر به‌ ویژه در دوران نخست‌وزیری نارندرا مودی در هند آشکارتر شده و در جنگ غزه و موضع‌گیری‌های دهلی‌نو در سازمان ملل، بیش از گذشته به چشم آمده است. با این حال، توصیف سیاست هند صرفا به عنوان «حمایت از اسرائیل» نیز تصویر کاملی ارائه نمی‌دهد. دهلی‌نو همچنان رسما از راه‌حل دوکشوری و تشکیل کشور مستقل فلسطینی حمایت می‌کند و در جریان صدور برخی از قطعنامه‌های بشردوستانه مربوط به فلسطینیان نیز به اجماع بین‌المللی در این باره می‌پیوندد. **تاریخچه روابط هند و فلسطین** برای درک سیاست کنونی هند باید به تاریخ بازگشت. در سال‌های نخست استقلال هند، دولت جواهر لعل نهرو، نخست‌وزیر پیشین این کشور موضعی بسیار متفاوت با سیاست کنونی دهلی‌نو داشت. هند در سال 1947 با طرح تقسیم سرزمین‌های فلسطینی در سازمان ملل مخالفت کرد و در سال 1949 نیز به عضویت اسرائیل در سازمان ملل رای منفی داد. نگاه سنتی هند به مساله فلسطینیان تحت تاثیر تجربه استعمار، جنبش عدم تعهد و روابط نزدیک با کشورهای عربی شکل گرفته بود. Hند البته در سال 1950 اسرائیل را به رسمیت شناخت اما روابط دیپلماتیک کامل دو کشور تا سال 1992 برقرار نشد. پس از برقراری روابط، همکاری‌های امنیتی و نظامی به‌تدریج گسترش یافت اما هند همچنان در بسیاری از رای‌گیری‌های سازمان ملل در کنار موضع فلسطینیان قرار می‌گرفت. نقطه عطف مهم در روابط دو کشور، روی کار آمدن حزب بهاراتیا جاناتا به رهبری نارندرا مودی در سال 2014 بود. در دوره نارندرا مودی، رابطه‌ای که پیش‌تر عمدتاً بر احترام متقابل استوار بود، تغییر یافت و هند تمایل کمتری به اعمال فشار سیاسی، حقوقی یا اقتصادی معناداری بر اسرائیل نشان داد.