نبرد اراده: اقتصاد به جای شلیک‌ها

در هفته‌های اخیر، جنگ بین ایران و آمریکا بیشتر به نبردی برای تحمیل اراده تبدیل شده است تا یک درگیری نظامی گسترده. واشنگتن با اعمال تحریم‌های جدید، سعی دارد هزینه اقتصادی ادامه مسیر را برای ایران افزایش دهد، در حالی که تهران تلاش می‌کند نشان دهد این فشارها قادر به تغییر محاسبات راهبردی‌اش نیست. وزارت خارجه ایران این اقدام‌ها را فراتر از یک فشار اقتصادی علیه تهران توصیف کرده و آن را تلاش واشنگتن برای تحمیل اراده خود بر دیگر کشورها دانست. ایران معتقد است تحریم‌های ثانویه آمریکا عملاً استقلال تصمیم‌گیری اقتصادی سایر دولت‌ها را هدف قرار می‌دهد. **تحول در منطق فشار: از نظامی به اقتصادی** اظهارات ترامپ درباره آغاز یک «عملیات اقتصادی» علیه ایران نشان می‌دهد واشنگتن در حال انتقال منطق فشار از میدان نظامی به حوزه اقتصاد است. روس هریسون، پژوهشگر ارشد مؤسسه خاورمیانه، معتقد است استفاده ترامپ از تعبیرهای نظامی برای فشار اقتصادی، نشان‌دهنده تلاش برای القای همان اثر روانی عملیات نظامی است؛ اما او درباره اینکه این فشار بتواند تهران را وادار به تسلیم کند، تردید دارد. این مسئله یک تجربه تکرارشونده در سیاست تحریمی آمریکاست. واشنگتن در دهه‌های گذشته بارها توانسته هزینه‌های اقتصادی قابل توجهی ایجاد کند، اما تبدیل این هزینه‌ها به تغییرات سیاسی پایدار، همواره به میزان همراهی دیگر قدرت‌ها و توان کشور هدف برای سازگاری بستگی داشته است. **هرمز: ادعای کنترل و واقعیت محدودیت** همزمان، مناقشه بر سر هرمز ادامه دارد. ترامپ این تنگه را «قلمرو آمریکا» خوانده و مدعی شده ایران برای توافق آماده است، اما داده‌های دریایی تصویری متفاوت ارائه می‌دهد. گزارش UKMTO نشان می‌دهد تردد تجاری در هرمز همچنان حدود 20درصد سطح پیش از جنگ است و خطرهای امنیتی از جمله تهدیدهای دریایی، مانع بازگشت عادی تجارت شده است. وزیر انرژی آمریکا مدعی شده با کمک نیروی دریایی این کشور، جریان انتقال نفت از هرمز ادامه دارد، اما حتی رقم اعلامی واشنگتن نیز کمتر از نیمی از سطح عادی پیش از جنگ است. در واقع، ا