استقراض، پاشنه آشیل مدیریت سالاری/ تیشه‌ای که ریشه سازمان تامین اجتماعی را زد

بررسی کارنامه مصطفی سالاری در دو دوره مدیریت سازمان تأمین اجتماعی نشان می‌دهد تصمیم‌هایی که در دور نخست مدیریت او، به‌ویژه در سال پایانی دولت روحانی، برای بخشی از بازنشستگان نشانه حمایت از حقوق آنان تلقی شد، در دوره دوم به یکی از عوامل تشدیدکننده بحران نقدینگی و کسری منابع سازمان تبدیل شده است. در میانه سال 1403، با تصمیم احمد میدری، وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی، مصطفی سالاری برای دومین بار به مدیرعاملی سازمان تأمین اجتماعی منصوب شد که این انتخاب را برخی کارکنان استقبال کردند. دلیل این استقبال، ارزیابی مثبت آنان از عملکرد سالاری در دوره نخست مدیریت بر سازمان بود؛ دوره‌ای که همسان‌سازی حقوق بازنشستگان و افزایش برخی تعهدات حمایتی، تصویری مثبت از او در میان بازنشستگان ایجاد کرد. با این حال، منتقدان معتقدند بخش مهمی از این تصمیم‌ها بدون پیش‌بینی منابع پایدار اجرا شد. در سال 1399، سازمان تأمین اجتماعی در فاصله‌ای کوتاه دو مرحله همسان‌سازی حقوق بازنشستگان را اجرا کرد. بر اساس اطلاعات مطرح‌شده، این تصمیم هزینه پرداخت ماهانه حقوق و مستمری را از حدود 6 هزار و 300 میلیارد تومان به نزدیک 19 هزار میلیارد تومان افزایش داد؛ افزایشی که به گفته منتقدان، پشتوانه مالی مشخصی نداشت و سازمان را به سمت استقراض گسترده سوق داد. موضوع فقط به همسان‌سازی محدود نماند. در سال پایانی دولت روحانی، کمک‌هزینه ارتز و پروتز نیز 8 تا 10 برابر و کمک‌هزینه بیمه تکمیلی بازنشستگان نیز حدود هفت برابر افزایش یافت. این در حالی بود که مدیران پیش از سالاری، از جمله مرحوم نوربخش و محمدحسن زدا، به دلیل نبود منابع پایدار از اجرای چنین طرح‌هایی خودداری کرده بودند.