روایت‌هایی از بیمارستان‌های زیرزمینی جنگ تحمیلی

به گزارش ایسنا، با آغاز جنگ تحمیلی عراق علیه ایران، پزشکان و امدادگران در غرب کشور با توجه به تجربه‌ای که به‌دست آورده بودند، وارد عرصه خدمت‌رسانی و درمان شدند. در سال‌های نخست، اولویت دفاع وجود داشت و بیشتر رزمندگان برای دفاع اعزام می‌شدند. اما پس از انجام چند عملیات از جمله «ثامن‌الائمه (ع)» (شکسته شدن حصر آبادان)، رویکرد به کلی تغییر کرد. امروز اول شهریورها در تقویم روز پزشک نامگذاری شده است. در این راستا، سه بیمارستان صحرایی در جنگ تحمیلی معرفی می‌شوند: **بیمارستان صحرایی (زیرزمینی) نفت شهر:** این بیمارستان در تاریخ 1363/8/14 در محل استقرار بهداری تیپ3 لشکر88 زاهدان، در فاصله 25 کیلومتری بیمارستان صحرایی سومار و نزدیک مرز عراق توسط گروهان خدمات بهداری مراغه دایر شد. نیازمندی‌های تدارکاتی آن توسط لشکر 88 زاهدان تأمین می‌گردید. در تاریخ 1365/9/22، برحسب ضرورت گسترش یافت و امکانات آن به حسینیه جنوب منتقل شد. تیم‌های جراحی و پزشکی آن با مأموریت‌های محوله از طرف اداره بهداری نیروی زمینی ارتش (نزاجا) تأمین می‌شدند. این بیمارستان در عملیات «کربلای6» فعالیت چشمگیری داشت، اما به دلیل ازدحام مجروحین در حین عملیات، تلاش می‌کرد تا بیشتر مجروحین را به واحدهای درمانی مراکزی در شهرهای امن منتقل کند. **بیمارستان صحرایی (زیرزمینی) پادگان ابوذر (سرپل ذهاب):** این بیمارستان در تاریخ 1362/7/11 در محوطه پادگان تیپ3 لشکر81 کرمانشاه و توسط پشتیبانی آن در نزدیکی شهر سرپل ذهاب به صورت سوله‌ای احداث شد. نیازمندی‌های آن توسط یگان عملیاتی مجاور آن تأمین می‌شد. تیمهای جراحی و پزشکی مورد نیاز آن از سپاه پاسداران، با کمک وزارت بهداشت و درمان و آموزش پزشکی تأمین می‌گردید.