بیست و ششمین دوره رقابتهای
لیگ برتر فوتبال ایران، شاهد تحولات متعددی بوده است. تغییرات در تعداد تیمها و همچنین افزایش حضور بازیکنان داخلی در نیمکتها، موضوعاتی هستند که رسانهها را به خود مشغول کردهاند. اما مهمترین جنبه این تحولات، رویکرد جسورانه سرمربیان تیمهای بزرگ در زمینه جوانگرایی و تغییر نسل است. این موضوع به ویژه پس از عملکرد تیم ملی در جام جهانی، که با تیمی مسن راهی آمریکا شد، اهمیت بیشتری پیدا کرده است.
پرسپولیس در مقابل امیر قلعهنویی، به عنوان نمونهای برجسته از جوانگرایی شناخته میشود. مدیریت این تیم با تغییر در کادر فنی، بازیکنان باتجربه را از فهرست اصلی خارج کرد و جای آنها را به بازیکنان جوانتر داد. این اقدام باعث ورود تعداد زیادی از بازیکنان آیندهدار و زیر 23 ساله به تیم شد. میانگین سنی
پرسپولیس در حال حاضر به 26.5 سال رسیده است.
این تغییرات، سوالاتی را درباره وضعیت
فوتبال ایران و توانایی یافتن بازیکنان جوان با کیفیت برای تیمهای بزرگ مطرح میکند. با توجه به اینکه هواداران پرسپولیس انتظار نتیجهگیری دارند، آیا مربیان میتوانستند با یک رویکرد شجاعتر و بدون ترس از ریسک، صندلی خود را حفظ کنند؟
پرسپولیس در مقوله جوانگرایی، تنها تیمی نیست که این کار را انجام داده است. سایر تیمهای لیگ نیز به دنبال جذب بازیکنان جوانتر هستند.
