هوا یکی از پایههای اصلی ادامه زندگی انسان است و به همین دلیل، آلودگی آن از مهمترین چالشهای محیطی جهان به شمار میرود. در شهرهای بزرگ، این مسئله اهمیت بیشتری پیدا میکند، زیرا تراکم جمعیت، رفتوآمد زیاد، مصرف بالای انرژی و تمرکز فعالیتهای انسانی، زمینه را برای افزایش آلودگی فراهم میکند. آلودگی هوا فقط به معنای وجود دود در آسمان نیست، بلکه شامل حضور گازها و ذراتی در هواست که میتوانند سلامت انسان، دیگر جانداران و حتی شرایط اقلیمی شهر را تحت تأثیر قرار دهند. این مشکل سالانه باعث مرگ زودرس میلیونها نفر در جهان میشود و از مهمترین عوامل تهدیدکننده سلامت عمومی است.
یکی از مواردی که در سالهای اخیر مورد توجه برنامهریزان قرار گرفته، نقش فضای سبز در ایجاد تعادل محیطی در شهرهاست. فضای سبز تنها یک عنصر زیباییبخش نیست، بلکه میتواند مانند ریههای شهر عمل کند و در کاهش بخشی از آلایندهها مؤثر باشد.
میثم محرمی، پژوهشگر گروه سنجشازدور و GIS دانشکده جغرافیا دانشگاه تهران، به همراه یک همکار دانشگاهی و با همراهی پژوهشگاه هواشناسی و علوم جو، در همین زمینه به بررسی الگوی پراکندگی آلودگی هوا در تهران و ارتباط آن با پوشش سبز شهری پرداخته و تلاش کردهاند تصویری روشنتر از این موضوع ارائه دهند که کدام بخشهای شهر بیشتر در معرض آلودگی قرار دارند و فضای سبز در این زمینه چه نقشی ایفا میکند.