تحقیقات جدید: امکان سفر به ستارگان همسایه در طول یک عمر

به گزارش ایتنا و SciTechDaily، شناسایی جوّ اطراف سیارهٔ سنگی LHS 1140 b، موجی از علاقه را در جامعه اخترشناسی ایجاد کرده است. این سیاره در منطقه قابل سکونت ستاره والد خود (یک کوتوله سرخ) در فاصله 48 سال نوری از زمین قرار دارد و منطقهٔ قابل سکونت ناحیه‌ای به دور ستاره است که دما برای باقی‌ماندن آب مایع روی سطح سیاره مناسب است. اخترشناسان هلیومِ در حال نشت از جوّ فوقانی LHS 1140 b را شناسایی کرده‌اند، اما ترکیبات شیمیایی سنگین‌تر مانند آب ممکن است در بخش‌های پایین‌تر جوّ آن وجود داشته باشند. رصد سیارات فراخورشیدی دوردست با تلسکوپ‌ها، درهای جدیدی را به روی علم می‌گشاید. با این حال، آیا هرگز امکان سفر به این جهان‌ها و مشاهده نزدیک آنها وجود خواهد داشت؟ تکنولوژی‌های نوظهور به ما امکان می‌دهند آینده‌ای را تصور کنیم که در آن مأموریت‌های بین‌ستاره‌ای در دهه‌های پیش رو ممکن شوند. به ویژه، علاقهٔ ویژه‌ای به فضاپیماهای کوچک‌شده برای سفرهای بین‌ستاره‌ای وجود دارد، زیرا هدایت یک فضاپیمای کوچک به منظومهٔ ستاره‌ای دیگر و رساندن آن در طول عمر یک انسان، آسان‌تر و کم‌هزینه‌تر است. کوچک‌سازی حسگرها پیشرفت‌های بزرگی داشته است و پژوهشگران حتی حسگرهای «غبار هوشمند» را در اندازهٔ میلی‌متر یا کوچک‌تر توسعه داده‌اند که می‌توانند نور، دما یا مواد شیمیایی را تشخیص دهند. برای سفرهای بین‌ستاره‌ای، کاوشگر فضایی به نوعی پیشرانه نیاز دارد که بتواند آن را به سرعت‌های نسبتاً نسبیتی (مثلاً 10 تا 20 درصد سرعت نور) شتاب دهد. پس از سفری چند دهه‌ای، حسگرها بدون توقف از منظومهٔ ستاره‌ای هدف عبور کرده و مشاهدات میدانی انجام می‌دهند. بادبان‌های نوری به عنوان یکی از مناسب‌ترین اشکال پیشرانه برای چنین مأموریتی شناخته می‌شوند. برای سفرهای بین‌ستاره‌ای، می‌توان از انرژی هدایت‌شده لیزر برای هل دادن فضاپیما به جلو استفاده کرد.