تبرّی: مفهوم و اهمیت آن در اسلام

مفهوم تبرّی در اسلام، دوری از چیزی است که نزدیکی به آن کراهت برانگیز باشد. این واژه با ابراز برائت خداوند از کافران مرتبط است و به معنای دور ساختن آن‌ها از رحمت او می‌باشد. تبرّی، به‌ویژه از دشمنان خدا، برای حفظ مرزهای اعتقادی ضروری است. عدم وجود تبرّی می‌تواند منجر به هم‌گرایی، تقلید و هضم شدن در فرهنگ دشمن شود. امام رضا (علیه السلام) تاکید داشتند که کمال دین در ولایت ایشان و برائت از دشمنان ایشان است. همچنین، امام صادق (علیه السلام) بیان کردند که کسی که محبت ایشان را در دل دارد، اما در برائت از دشمنان ایشان ضعیف است، دروغ می‌گوید. برائت یعنی دشمنی با دشمنان خدا و دیگر هیچ. آیات و روایات فراوانی به تبرّی اشاره می‌کنند، از جمله اینکه جامعه‌ای نخواهد یافت که به خدا و روز رستاخیز ایمان داشته باشد و با دشمنان خدا و رسول، دوستی کنند. تبرّی در دو مرحله انجام می‌شود: اول، شناخت حق و باطل، و دوم، دوری جستن و فاصله گرفتن از باطل. حارث بن حوط نمونه‌ای از این مفهوم است. **منابع:** * امام رضا (علیه السلام) * امام صادق (علیه السلام)