به گزارش مفدایزد، دکتر علی اکبر کمالی اردکانی ضمن بیان مطلب فوق اظهارداشت: وقتی روی یک ماده غذایی کپک میبینیم، اولین واکنش بسیاری از ما این است که قسمت کپکزده را جدا کنیم و بقیه را نگه داریم؛ اما آیا این کار همیشه ایمن است؟ کپک فقط همان لکهای نیست که با چشم میبینیم و رشتههای قارچی آن میتوانند در بخشهایی از ماده غذایی که ظاهراً سالم به نظر میرسند نیز گسترش پیدا کنند. به همین دلیل، در مواد غذایی نرم، مرطوب و متخلخل مانند نان، مربا، رب گوجهفرنگی، ماست، خامه، پنیر نرم، آبغوره و بسیاری از غذاهای آماده، جدا کردن قسمت کپکزده معمولاً کافی نیست و بهتر است کل محصول دور ریخته شود.
مواد غذایی در معرض خطر
وی افزود: برای مثال، برداشتن لایه کپکزده روی رب گوجه یا مربا و مصرف قسمت زیر آن، روش مطمئنی برای حذف آلودگی نیست. وی توضیح داد: در مورد ماست و خامه نیز به دلیل رطوبت بالا، کپک میتواند فراتر از سطح قابل مشاهده گسترش پیدا کند. در میوههای نرم مانند توتفرنگی، هلو و گوجهفرنگی نیز بهتر است با مشاهده کپک، کل بخش آلوده دور ریخته شود. حتی اگر قسمت باقیمانده بوی طبیعی داشته باشد، نمیتوان فقط با بو و ظاهر درباره ایمنی آن قضاوت کرد؛ زیرا برخی کپکها میتوانند مایکوتوکسینها یا سموم قارچی تولید کنند که با چشم دیده نمیشوند.
مواد غذایی سفتتر
کمالی خاطرنشان ساخت: در برخی مواد غذایی سفت و کمرطوبت، مانند بعضی پنیرهای سفت، شرایط متفاوت است و بسته به نوع محصول میتوان با برش عمیق و فاصله مناسب، بخش آلوده را جدا کرد. بنابراین یک قانون ساده وجود دارد: هرچه ماده غذایی نرمتر و مرطوبتر باشد، احتمال نفوذ و گسترش کپک بیشتر است و ریسک نجات دادن آن بالاتر میرود.
وی توصیه کرد: هنگامی که روی رب، مربا، نان یا ماست کپک دیدید، فقط به برداشتن لکه اکتفا نکنید؛ گاهی دور ریختن کل محصول، انتخاب سالمتر و کمخطرتر است.