مطالعه‌ای توسط مؤسسه علم و فناوری اسکولکوو روسیه، بر جهشهای سوماتیک (پیکری) تمرکز کرده است. این جهش‌ها تغییرات تصادفی در DNA هستند که در طول عمر در سلول‌های بدن انباشته می‌شوند. در حالی که بسیاری از این جهش‌ها بی‌خطرند، برخی می‌توانند به سلول‌ها آسیب رسانده و منجر به بیماری‌های مرتبط با افزایش سن مانند سرطان شوند.
دانشمندان معتقدند اجتناب کامل از این جهش‌ها غیرممکن است، زیرا عوامل مختلفی از جمله خطاهای تقسیم سلولی و استرس‌های محیطی مانند ویروس‌ها، مواد شیمیایی و پرتوهای فرابنفش خورشید می‌توانند باعث بروز آن‌ها شوند.
حداکثر طول عمر تئوریک انسان
محققان برای سنجش اهمیت این تغییرات DNA در طول عمر، مدلی ساختند که تمام نشانه‌های برگشت‌پذیر پیری را خاموش می‌کرد، اما جهشهای سوماتیک را دست‌نخورده باقی گذاشت. هدف این بود که مشخص شود اگر تنها مانع، این خطاهای ژنتیکی باشند، انسان‌ها از نظر تئوریک چقدر می‌توانند عمر کنند. نتایج این مدل نشان داد که در چنین سناریویی، میانگین طول عمر انسان همچنان بین ۱۴۶ تا ۱۹۴ سال خواهد بود.
این یافته‌ها با رویاهای برخی افراد برای افزایش چشمگیر طول عمر در تضاد است. برایان جانسون، که سالانه میلیون‌ها دلار صرف تلاش برای کند کردن روند پیری می‌کند، نمونه‌ای از این تلاش‌هاست.
اهمیت پژوهش در درک پیری
اکاترینا خرامیوا، پژوهشگر ارشد این مطالعه، بیان کرد که این پژوهش امکان تعیین دقیق میزان تأثیر جهش‌ها بر کوتاه شدن عمر و مقایسه سهم آن‌ها با سایر فرایندهای پیری را فراهم می‌کند. این تحقیق برای درک اینکه کدام سازوکارهای پیری بیش از همه نیازمند توجه و منابع هستند، حائز اهمیت است.