به گزارش خبرنگار
جماران، بنا بر نقل مشهور،
امام حسن عسکری علیه السلام در هشتم ربیع الاول سال 260 هجری، با توطئه معتمد عباسی -که همواره از محبوبیت و نفوذ معنوی آن حضرت در
جامعه نگران بود- در شهر سامرا مسموم شدند و به شهادت رسیدند.[1]
حضور اجباری امام عسکری(ع) در سامرا
امام حسن عسکری علیه السلام در چهار سالگى، بنا به درخواست متوکل عباسى (دهمین خلیفه عباسیان) به همراه پدر بزرگوارشان امام هادی علیه السلام و سایر
خانواده شان راهى سامرا (مرکز خلافت عباسیان، در شمال غربى عراق) شدند.[2]
امام عسکری(ع) پس از شهادت پدرشان، در سال 254 هجرى قمرى به مقام امامت شیعیان نایل آمدند. آن حضرت و
خانواده و خاندان پدرشان در ظاهر به دعوت متوکل در سامرا سکونت داشتند، ولى در حقیقت حضورشان در سامرا اجبارى و تبعیدگونه بود تا آن حضرت را از نزدیک در مراقبت و نظارت خویش داشته باشند.
مرگ طبیعی یا شهادت؟
شیخ طبرسی می گوید: بسیاری از دانشمندان ما گفته اند:
امام حسن عسکری علیه السلام بر اثر مسمومیت به شهادت رسیدند، چنان که پدرشان و جدشان و همه امامان علیهم السلام با شهادت از دنیا رفته اند.[3] ابراهیم کفعمی نیز می گوید: او را «معتمد» مسموم کرد.[4] و محمد بن جریر بن رستم، از دانشمندان شیعی در قرن چهارم معتقد است که امام عسکری علیه السلام در اثر مسمومیت به درجه شهادت رسیدند.[5]
یکی از نشانه های شهادت امام علیه السلام به وسیله دربار عباسی، تحرک ها و تلاش های فوق العاده ای بود که معتمد عباسی در روزهای مسمومیت و شهادت امام علیه السلام، برای عادی جلوه دادن مرگ آن حضرت از خود نشان داد.
abن صباغ مالکی از دانشمندان اهل سنت، از قول عبیدالله بن خاقان، یکی از درباریان عباسی (که نسبت به امام عسکری علیه السلام احترام و تکریم داشت) می نویسد: «... هنگام درگذشت ابومحمد حسن بن علی عسکری علیه السلام، معتمد خلیفه عباسی، حال مخصوصی پیدا کرد که ما از آن شگفت زده شدیم و فکر نمی کردیم چنین حالی در او (که خلیفه وقت بود و قدرت را در دست داشت) دیده شود. وقتی «ابومح
