بررسی مواضع نظام در قبال جنگ: پاسخ‌ها و راهبردها

به گزارش خبرآنلاین روزنامه جوان، در واکنش به سوالات درباره ادامه جنگ و شلیک موشک‌ها، دو دیدگاه اصلی مطرح شده است. یکی، کم‌توجهی به تبعات و خسارات جنگ و تمایل به تداوم آن، حتی با انتقاد از پذیرش آتش‌بس با امریکا و توافق‌نامه اسلام‌آباد. دیگری، برجسته کردن تبعات جنگ و خواهان پایان آن و توافق به هر نحوی. برخی ارائه‌دهندگان این دیدگاه‌ها، گاهی اوقات نظام را متهم به جنگ‌طلبی می‌کنند. نظام جمهوری اسلامی پیش از آغاز جنگ تلاش کرد تا مانع آن شود و در مذاکرات بود که به ایران حمله شد. برای جلوگیری از ورطه جنگ، نظام انعطاف‌هایی منطقی در موضوع هسته‌ای نشان داد. بنابراین، غیرمنصفانه است که نظام را به جنگ‌طلبی یا عدم تلاش برای عدم شکل‌گیری جنگ متهم کنند. پس از آغاز جنگ، در هر دو مرحله و به‌ویژه در مرحله سوم، با عبور دشمن از خطوط قرمز ایران، مواضع دشمن در هم کوبیده شد. در هر مرحله‌ای که دشمن تقاضای آتش‌بس کرده، نظام با وقوف به غیرقابل‌اعتماد بودن دشمن این تقاضا را پذیرفته است. نظام مایل به پایان یافتن جنگ است اما طرف مقابل، با اصرار بر تحقق اهداف غیرقابل‌دسترس، درصدد تسلیم ایران بوده است. بنابراین، نظام هیچ تمایلی برای آغاز جنگ ندارد و اکنون بر نقد دستاوردهای میدان و تثبیت معادلات جدیدی که در سایه اقتدار دفاعی ایران خلق شده است، اصرار دارد. پرسش اصلی این است که آیا جنگ تأمین‌کننده منافع حال و آینده ایرانیان هست یا نه؟