اربعین تا عسکری: پیوند تاریخی و تعهدات دینی

بعضی روزها در تقویم فقط یک تاریخ نیستند؛ گویی دو رودخانه‌اند که در یک نقطه به هم می‌رسند و معنایی تازه می‌آفرینند. اربعین، خود حکایت بازگشت است؛ بازگشت دل‌ها به کربلا، بازگشت انسان به حقیقت و بازگشت یک ملت به عهدی که با خون شهید بسته است و شهادت امام حسن عسکری(ع)، یادآور امامی است که در واپسین حلقه زنجیره امامت، امت را برای ورود به عصر انتظار آماده کرد. امروز، هنگامی که اربعین امام شهید را در کنار سالروز شهادت امام حسن عسکری(ع) می‌نگریم، گویی تاریخ با ما سخن می‌گوید: راه شهادت پایان ندارد؛ از خون شهید، عهد متولد می‌شود و از عهد، انتظار. کربلا به ما آموخت که حقیقت ممکن است در یک روز تنها بماند، اما هرگز نمی‌میرد. امام حسین(ع) در عاشورا از پیروزی ظاهری سخن نگفت؛ او حقیقتی را به میدان آورد که قرن‌ها بعد، میلیون‌ها انسان را از خانه و شهر و کشورشان به سوی کربلا روانه می‌کند. arبعین، پاسخ تاریخی انسان به همان ندای عاشوراست. اما در کنار این پیام، شهادت امام حسن عسکری(ع) ما را با حقیقت دیگری روبه‌رو می‌کند: پس از شهادت امام، راه امام متوقف نمی‌شود. امام عسکری(ع) در روزگاری سخت و در محاصره قدرت عباسی، رسالت خویش را ادامه داد و مهم‌ترین امانت تاریخ تشیع را برای آینده حفظ کرد؛ امانت امامت و ولایت. از این منظر، میان کربلا، اربعین و امام حسن عسکری(ع) فاصله‌ای وجود ندارد. این‌ها حلقه‌های یک زنجیرند: عاشورا، شهادت است؛ اربعین، وفاداری است؛ عسکری، استمرار امامت است؛ و انتظار، مسئولیت انسان امروز.