روایت گره‌گشایی در جلسات مردمی تولیت آستان قدس رضوی

در حال و هوای چهلمین روز تدفین رهبر شهید ملت ایران به پناهگاه عاشقان و خاک مطهر حرم مطهر رضوی پا می‌گذارم. امروز، پس از زیارت، به اتاق ملاقات‌های مردمی تولیت آستان قدس رضوی می‌روم؛ اتاقی که شاهد روایتی دیگر از جنس کرامت بود. در این نشست، نه فقط نامه‌ها، بلکه رنج‌های انباشته سالیان، یکی پس از دیگری به دست‌های گره‌گشای خادم‌الرضا سپرده شدند. راهرو انتظار شلوغ است؛ هر کسی با قصه‌ای در گلو، گوشه‌ای نشسته است. زنی با چادر گره‌خورده دور کمر، مردی که پاهایش را روی هم انداخته و با انگشتانش بازی می‌کند، دختری که با اضطراب به لبه مقنعه‌اش چنگ می‌زند. وقتی نام‌ها خوانده می‌شوند و صدای باز شدن در می‌آید، انتظار به پایان می‌رسد. مراجعان با ناباوری وارد اتاق می‌شوند و پس از شنیدن صدای آرام تولیت که گره از کلاف سردرگم زندگی‌شان باز می‌کند، اشک‌هایشان سرازیر می‌شود. یکی از صحنه‌های به‌یادماندنی ورود مادر و دختری بود که بدهی میلیونی‌شان مانند بختک روی زندگی‌شان افتاده بود. مادر هنوز جمله‌اش را تمام نکرده بود که نگاه خادم‌الرضا را دید. تولیت محترم بلافاصله گفت: «بخشیده شد.» تماشای چهره آن زن، در آن لحظه، دیدنی بود؛ ترکیبی از حیرت، اشک و خنده‌ای که بر لبانش شکفت.