به گزارش برنا،
تراکتور برای شروع فصل جدید، راهی را انتخاب کرده که شاید ساده به نظر برسد، اما تکرار آن در فوتبال چندان ساده نیست؛ دو بازی، دو برد، چهار گل زده و هیچ گل خوردهای. مهمتر از اعداد، کیفیت رقبای این تیم است.
Tراکتور ابتدا پیکان را در تبریز با دو گل شهریار مغانلو شکست داد و چند روز بعد، در یکی از حساسترین
مسابقات هفته دوم، سپاهان را در نقشجهان با دبل امیرحسین حسینزاده از پیش رو برداشت.
برد مقابل پیکان را میشد یک شروع خوب برای
جواد نکونام دانست؛ اما پیروزی در
اصفهان داستان متفاوتی دارد. تراکتور در خانه یکی از مدعیان لیگ بازی کرد و در شرایطی که مسابقه تا دقایق پایانی بدون گل دنبال میشد، با دو ضربه حسینزاده در فاصله کوتاهی کار را تمام کرد. گل نخست در دقیقه 83 به ثمر رسید و گل دوم نیز در وقتهای تلفشده ثبت شد تا تراکتور با یک برد بزرگ از نقشجهان خارج شود.
اینجاست که نخستین سوال جدی درباره تراکتور شکل میگیرد، آیا با یک شروع خوب روبهرو هستیم یا تیم نکونام واقعا ظرفیت تکرار موفقیت فصل گذشته را دارد؟
گرچه برای پاسخ به این پرسش هنوز زود است، اما نشانهها امیدوارکننده هستند. تراکتور تنها به یک روش گلزنی وابسته نمانده است. در هفته نخست، شهریار مغانلو نقش اول خط حمله بود و با دو گل، شروع لیگ را برای تیمش ساخت؛ در هفته دوم نیز حسینزاده درخشید و با دو گل، سرنوشت یکی از مهمترین بازیهای فصل را تغییر داد.
این تنوع در گلزنان میتواند یکی از مهمترین نقاط قوت تراکتور باشد. تیمی که برای قهرمانی میجنگد، نمیتواند تمام بار هجومی خود را روی یک بازیکن بگذارد. اگر مغانلو در هفته نخست تعیینکننده بود و حسینزاده در هفته دوم، این یعنی تراکتور حداقل در شروع فصل گزینههای مختلفی برای ضربه زدن به حریفان دارد.
در کنار خط حمله، عملکرد دفاعی هم توجهبرانگیز است. تراکتور در دو مسابقه ابتدایی هنوز دروازهاش را باز شده ندیده و این موضوع برای تیمی که هدفش حضور در کورس قهرمانی است، اهمیت زیادی دارد. در بازی با سپاهان نیز
علیرضا بیرانوند یکی از چهرههای مهم تیم بود.
