به گزارش خبرگزاری مهر، سایت عصرایران نوشت: رفتار سلفی گرفتن در مراسم ترحیم، پدیدهای است که نمیتوان آن را تنها به بیفرهنگی یا هیجان لحظهای نسبت داد. روانشناسان معتقدند در عصر شبکههای اجتماعی، مرز میان تجربه کردن یک رویداد و ثبت و انتشار آن، به شدت کمرنگ شده است. بسیاری از افراد احساس میکنند اگر لحظهای را ثبت و در شبکههای اجتماعی منتشر نکنند، انگار آن را زندگی نکردهاند.
سرمایه اجتماعی و نمایش زندگی
در چنین شرایطی، گرفتن عکس با یک چهره مشهور، به نوعی «سرمایه اجتماعی» تبدیل میشود؛ تصویری که قرار است در اینستاگرام یا دیگر شبکههای اجتماعی منتشر شود و برای صاحبش توجه، لایک یا احساس دیده شدن به همراه بیاورد. فیلسوف فرانسوی، گی دوبور، سالها پیش در کتاب «جامعه نمایش» هشدار داده بود که انسان مدرن، آرامآرام زندگی واقعی را با نمایش زندگی عوض میکند. در چنین جهانی، حتی غم نیز به یک تصویر تبدیل میشود؛ تصویری که میتواند دیده شود، بازنشر شود و برای لحظهای توجه دیگران را جلب کند.
تأثیر شبکههای اجتماعی و رابطه شبهاجتماعی
شبکههای اجتماعی بهتدریج این باور را در ذهن ما کاشتهاند که ارزش هر تجربه، نه در عمق آن، بلکه در قابلیت انتشارش سنجیده میشود. انگار هر لحظه، پیش از آنکه زندگی شود، باید ثبت شود و هر احساس، پیش از آنکه درون انسان شکل بگیرد، باید در قاب دوربین قرار بگیرد. از سوی دیگر، پدیده «رابطه شبهاجتماعی» نیز نقش مهمی دارد. مخاطب سالها بازیگری را روی پرده سینما یا تلویزیون دیده و به اشتباه احساس میکند او را از نزدیک میشناسد. همین احساس صمیمیت خیالی باعث میشود در موقعیتهایی که نیازمند رعایت فاصله و احترام است نیز نتواند مرزها را تشخیص دهد. نتیجه، رفتارهایی است که در حالت عادی شاید خود فرد نیز آنها را ناپسند بداند.
سرایت رفتاری و هیجان جمعی
روانشناسان به پدیده دیگری نیز اشاره میکنند؛ «سرایت رفتاری». در یک جمع، کافی است چند نفر برای گرفتن عکس به سمت یک چهره مشهور هجوم ببرند تا دیگران نیز، بیآنکه چندان بیندیشند، همان رفتار را تکرار کنند. در چنین لحظاتی، انسان مسئولیت فردی خود را به هیجان جمعی میسپارد و کاری را انجام میدهد که شاید اگر تنها بود، هرگز مرتکب آن نمیشد.