چگونه ائتلاف نظامی پاکستان، محورهای استراتژیک منطقه را تغییر می‌دهد؟

«میدل ایست آی» در مقاله‌ای می‌نویسد: «پیمان امنیتی جدید میان پاکستان، عربستان سعودی و ترکیه، نقشه راهبردی خاورمیانه را دگرگون می‌کند و سه قدرت تأثیرگذار جهان اسلام را زیر یک چتر دفاعی جمعی گرد هم می‌آورد. این توافقنامه که به نام شهر مقدسی که در روز جمعه در آن امضا شد، تصریح می‌کند که حمله به یکی از اعضا، حمله به هر سه کشور محسوب می‌شود. این بند که یادآور ماده 5 پیمان ناتو است، بلافاصله به این پیمان اهمیت ژئوپلیتیکی می‌بخشد، هرچند بیانیه مشترک درباره تعهدات نظامی خاص، مبهم باقی مانده است. برای پاکستان، تنها کشور اسلامی دارای سلاح هسته‌ای در جهان، این توافق نشان‌دهنده خروج چشمگیر از موضع سنتی محتاطانه آن به عنوان میانجی منطقه‌ای است. اسلام‌آباد با قرار گرفتن در کنار محمد بن سلمان، ولی‌عهد سعودی، و رجب طیب اردوغان، رئیس‌جمهور ترکیه، نیرو‌های مسلح خود را به عنوان یک ضامن امنیتی بالقوه در قلب محور نوظهوری قرار می‌دهد که از جنوب آسیا تا خلیج فارس امتداد دارد. این پیمان نشان‌دهنده یک تغییر بالقوه و قابل‌توجه است. از آنجا که نظم منطقه‌ای دیرینه که بر محور واشنگتن استوار بود، در میان جنگ و تغییر ائتلاف‌ها، تحت فشار فزاینده‌ای قرار گرفته، قدرت‌های خاورمیانه به دنبال کنترل بیشتر بر امنیت خود هستند و توانایی‌های هسته‌ای و متعارف نظامی پاکستان می‌تواند لنگر جدیدی برای این منظور فراهم کند. این توافق همچنین در شرایطی انجام می‌شود که نظم امنیتی سنتی خاورمیانه با فشار بی‌سابقه‌ای روبروست. جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران، چشم‌انداز راهبردی منطقه را دگرگون کرده است؛ حملات مستقیم به خاک عربستان رسیده و کشتیرانی تجاری در تنگه هرمز و دریای سرخ به شدت مختل شده است. یک مقام امنیتی پاکستان که تحولات منطقه را رصد می‌کند، به شرط ناشناس ماندن به «میدل ایست آی» گفت: «هر سه کشور منافع مشترک اقتصادی و امنیتی در جلوگیری از تشدید بیشتر تنش‌ها دارند که در نهایت آنها را به امضای این پیمان واداشت.» اختلال در کشتیرانی از طریق تنگه هرمز، بر تأمین انرژی تاثیرگذار است.