کمتر از 24 ساعت پس از 9 اسفند 1404، با حمله آمریکا و رژیم صهیونیستی و شهادت آیت الله خامنه ای، مردم به خیابان آمدند. در حالی که تصور می شد این حضور پرشور موقت باشد و بزودی فروکش کند، امروز در 14 مرداد، بیش از 5 ماه است که همچنان ادامه دارد و تجمعات شبانه وارد ماه ششم میشود.
در روزهایی که آسمان کشور زیر غوغای درگیریها و فشارهای اقتصادی و اضطراب آینده سنگین بود، پرسشی اساسی مطرح شد: چه نیرویی مردم را در صحنه نگه داشت؟ چه عاملی سبب شد جامعه با وجود دشواریهای فراوان، از میدان عقب ننشیند و خیابان و شهر را ترک نکند؟
نگاه به نقش مردم در بزنگاههای تاریخی
پیش از وقوع این حوادث، آیتالله خامنهای در عبارتی بیانگر ایمان جمعی گفته بود: «به توفیق الهی اگر حادثهای برای کشور پیش بیاید، خدای متعال این مردم را مبعوث خواهد کرد برای مقابله با حوادث و کار را مردم تمام خواهند کرد.» تعبیر «مردم مبعوث خواهند شد» نه تنها پیشبینی سیاسی بلکه نگاهی الهی به نقش مردم در لحظات سرنوشتساز است؛ مردمی که در بزنگاهها به میدان میآیند و با انگیزهای فراتر از فراخوانهای معمول عمل میکنند.
در ادامه همان منطق، آیتالله سید حسن خمینی نخستین فرد پس از شهادت آیتالله خامنهای بود که بر حضور مردم در خیابان تاکید کرد و در گفتوگو با شبکه خبر گفت: «ممکن است دشمن دسیسه کند و ارتباطات قطع شود، اما سنگرهای ما مساجد، کوچهها، خیابانها و میدانهای شهر است.»
وی هشدار داد که «شک نکنید صد هزار موشک جمهوری اسلامی را با خلل مواجه نمیکند، اما یک لحظه تردید من و شما ممکن است چنین آسیبی ایجاد کند.» این سخنان بیش از دعوتی صرفاً به حضور فیزیکی، فراخوانی برای حفظ روحیه، امید و ایستادگی بود؛ اینکه میدان مقاومت پیش از جغرافیا در اراده مردم ساخته میشود.
پس از ایشان، حضور در خیابان به سرفصل صحبت همه مسئولین تبدیل شد؛ از دکتر قالیباف و پزشکیان تا سایر چهرهها و مسئولان، که بر «مبنا و روحیه مقاومت» تأکید کردند و از مردم خواستند تا هشیار و پای کار بمانند.
این گزارش بر پایه روایتها و اظهارات عمومی است و از نقل قولها و عناوین رسمی استفاده میکند. هیچ منبع خبری اضافه یا غیرمصدق در این بازنویسی گنجانده نشده است.