بازار خدمات درمانی در ایران به سمت شیوههای پرداخت مشابه خرید لوازم خانگی و موبایل پیش میرود؛ خدماتی که امروز ارائه میشوند و هزینه آنها از ماه آینده تسویه خواهد شد. این پدیده فراتر از رشد چند استارتاپ یا تبلیغات کلینیکها، ریشه در کاهش قدرت خرید خانوارها دارد.
بیماران به دلیل مشکلات نقدینگی، برای رفع نیازهای درمانی فوری، مجبور به استفاده از درآمد ماههای آینده خود میشوند. این وضعیت، گفتوگوها در مطب پزشکان را از صرفاً مسائل پزشکی فراتر برده و شامل پرسوجو درباره تخفیفها و امکان پرداخت کمتر میشود.
چالشهای مالی بیماران و پزشکان
بسیاری از بیماران، حتی پیش از دریافت نسخه، نگران تأمین هزینه داروها و جلسات درمانی آتی هستند. این نگرانی، بهویژه در درمانهای طولانیمدت مانند فیزیوتراپی یا رواندرمانی، منجر به عقب انداختن یا نیمهکاره رها کردن روند درمان میشود. پزشکان نیز با این چالش مواجهند که بیماران، آزمایشها، عکسبرداریها یا جلسات بعدی را به دلیل مشکلات مالی به تعویق میاندازند.
این تأخیرها و وقفهها در درمانهای مستمر، میتواند خطرات جدی برای سلامتی بیماران به همراه داشته باشد و فقر نقدینگی را به فقر درمانی تبدیل کند.
هزینههای درمان در سبد خانوار
هرچند آمار دقیقی از هزینههای درمان در سبد خانوار برای سال ۱۴۰۵ هنوز منتشر نشده، اما آخرین دادههای رسمی نشان میدهد که در سال ۱۴۰۳، هزینههای بهداشت و درمان به ترتیب ۸.۷ درصد و ۹.۸ درصد از مخارج خانوارهای شهری و روستایی را به خود اختصاص داده است. با توجه به تورم سالانه که در خرداد ۱۴۰۵ به ۶۲ درصد و در اردیبهشت به ارقام قابل توجهی رسیده بود، انتظار میرود فشار هزینههای درمانی بر خانوارها در سال جاری نیز کاهش نیابد.